gelikte soezen

Onze soezen waren naar eindeloos oefenen uitgegroeid van mini tot mega.
Voor de verjaardag hadden we dan ook het plan opgevat om met deze soezen tevoorschijn te komen en verbaasde gezichten te zien, die met ongeloof naar onze pronkstukken zouden kijken.
Tot ons groot genoegen waren we sinds kort in het bezit van een gigantische uitvinding.
We hadden diep in de buidel getast en hadden een professionele slagroomspuit gekocht,
zo eentje welke ze ook in restaurants gebruiken. Het was wel een aanslag op onze portemonnee, maar we waren vastbesloten om bij onze volgende verjaardagen, in lengte van dagen, onze formidabele soezen te presenteren. Vooral dit formaat, daar kon heel wat in en ze moesten natuurlijk goedgevuld zijn. Onze aankoop werkte met patronen met zuurstof, een pakje slagroom, suiker naar behoefte, goed dichtdraaien, een kind kon de was doen. Er zat een soort hendel aan, die je indrukte en dan wist je niet wat je zag. Heerlijke luchtige slagroom kwam in grote toeven uit de spuit, je kon er de heerlijkste ijsjes, machtige toetjes, prachtige sorbets, irish koffee en noem het maar op,mee versieren. Al dit heerlijks stond op de kleurrijke verpakking, het vertelde je ,dat je niet verder kon leven zonder, deze toverspuit. Dus konden wij ons niets beters bedenken dan tot aankoop over te gaan, vooral nu we van die mega soezen bakten
Toen brak de dag aan dat er een verjaardag gevierd werd binnen ons gezin.
De visite stroomde binnen, de jarige werd gefeliciteerd, cadeautjes uitgepakt, de oh en ah,s waren niet van de lucht, alles was even mooi.
Toen iedereen zat en drinken voor zich had was het moment supreme daar.
Snel verdween ik met Hans naar de keuken, wat zouden ze opkijken. De soezen lagen netjes gesneden, de kapjes eraf, te wachtten op wat hen zou overkomen.
De slagroomspuit stond klaar, die werd ter hand genomen, een druk op de knop en voila de slagroom zat tegen het plafond en de soezen waren leeg.
Ik had goud willen geven om die gezichten van ons te zien, wat een verbazing en wat een toestand, even zaten we met de handen in het haar.
Gelukkig hadden we nog slagroom in huis en konden we de volgende spuit klaarmaken, goed dichtdraaien, want waarschijnlijk was dat het euvel.
Nu ging het perfect en even later stonden we in de kamer met een schaal perfect uit de kluiten gewassen soezen, niemand wist van ons akkefietje.
Later op de avond, toen iedereen allang op een oor lag hebben we gierend van de lach, ons zoete plafond onder handen genomen, waarna het er weer gelikt uitzag.

de roek

Drukte van belang
in onze tuin.
Er wordt gebouwd.
Twee groenlingen vliegen af en aan,
hun snavels vol met
takjes, draadjes ,sprietjes en pluizen,.
een paleisje in aanbouw.
Trots en zielsgelukkig.
Maar ach, dit prille geluk,
overschaduwt,
letterlijk en figuurlijk,
door een dief.

liefde

Liefde,

zijn kleine dingen,
luister maar naar de vogels die voor je zingen,
een poes die langs je benen strijktje
een hond die niet van je zijde wijkt,
een handje, oh zo klein,
wat maakt dat alles het leven fijn.
een mantel voor iemand met verdriet,
waaruit blijkt, ik vergeet je niet,
ik hoef het hier niet uit te leggen,
het is liefde zou ik zeggen.

woningruimte

Woningnood.


Al sinds een week of vier vindt er dagelijks eenzelfde ritueel plaats bij ons in de buurt.
Een jong stel wil zich nestelen en komt regelmatig langs wandelen.
Ze zijn vast op zoek naar woonruimte, zo te zien.
Eerst komt de Dame, ze drentelt koket voorop, gevolgd door meneer een nogal kleurrijk figuur.
Samen turen, kijken en opserveren ze de omgeving, het moet wel aan alle verwachtingen voldoen.
Het moet schoon zijn, in de natuur, bij het water en in een groene omgeving, ver weg van de drukte van de stad.
Veilig en kindvriendelijkheid is ook een eerste vereiste.
Ze willen namelijk niet te lang wachten met gezinsuitbreiding, kleintjes zijn heel welkom.
Ze zijn blijkbaar nogal zinnig, er is hun al een appartement aangeboden, een penthouse zelfs.
Ze hebben hem bekeken van alle kanten, voor- en achterkant en zelfs boven op het dak, maar ze komen maar niet tot een besluit.
Nog een paar dagen hebben ze bedenktijd, dan loopt hun optie af, er zijn kapers op de kust. We begrijpen het niet, aan de prijs kan het niet liggen, ze mogen gratis gebruik maken van onze eendenkorf.
Wat zouden we genieten!!!!!

bloemen

Dankzij een fijne cadeaubon van de schrijversbende ziet mijn tuin er al weer heel wat vrolijker uit! Bedankt allemaal!

Liefde

Liefde is een deken,soms met gaten,soms met rafels.
Maar altijd weer een plek om je te warmen.
Een plek om wat je lief is te omarmen.
Liefde ruikt naar lente.
Liefde is geduldig,
Liefde zoekt zichzelf niet.
Liefde kent geen afgunst.
Liefde zal niet vergaan.

Maar liefde lijkt verstrikt in wilde blikken.
Bonkende muziek,
dat wil liefde niet.
Liefde is op zoek naar tederheid,
geborgenheid.

Duotsje

ZELF EEN BERICHT PLAATSEN OP HET BLOG

Ga naar http://inktlap.blogspot.com/
- Je ziet bovenaan een donkerblauw balkje waarin staat: Aanmelden.
- Als je daarop klikt, krijg je een schermpje waarop staat: aanmelden met uw Google-account.

- In het vakje "gebruikersnaam (e-mail)" vul je ons e-mailadres in (vraag Hella als je 't vergeten bent)
In het vakje "wachtwoord" vul je ons wachtwoord in (idem)

- Dan krijg je een scherm dat "dashboard" genoemd wordt.

- Als je klikt op het knopje NIEUW BERICHT krijg je een schermpje waar je je verhaal kunt intypen. In het vakje "titel" typ je de titel van het stukje, in het grote vak de rest van het verhaal.

- Als je klaar bent, klik je op "Bericht publiceren."

- Dan krijg je een scherm waarop staat "Uw blogbericht is gepubliceerd".
Door op "Blog weergeven" of "Bericht weergeven" te klikken, kun je zien hoe je bericht er nu opstaat.
Het nieuwe bericht komt altijd boven het oudere bericht.

- Een goede raad: typ je stuk eerst als een word-document.
Daarna kun je het kopiëren en 'plakken' in het grote vak.
Dit kun je het gemakkelijkst doen door je tekst te selecteren door tegelijk op Ctrl en A te drukken (A=Alles).
Dan druk je op Ctrl en C (C=Copy=kopiëren)
Dan ga je naar het blogvak.
Dan druk je op Ctrl en V en dan staat je hele tekst daar! (Vergeet niet om de titel in het titelvak te typen.)
Zo kun je je tekst niet kwijtraken en kan er nix misgaan.

- Zet altijd je naam (of pseudoniem) onder je bericht, anders zijn ze allemaal "geplaatst door Inktlap". Zet je naam ook in het vakje "Labels voor dit bericht" . Dan kun je met 1 klik al jouw berichten terugvinden.

PLAATJE ERBIJ?
- Als je een plaatje wilt toevoegen, klik je op het plaatje (tweede van rechts) direct boven het grote vak.
Dan opent er een apart scherm. Daar kun je in het lege vakje (naast "bladeren") het plaatje op je computer opzoeken.
Je kunt kiezen of je het plaatje boven of naast de tekst wilt hebben. Klik dan op "afbeelding uploaden" (dat duurt even). Als het klaar is, klik je op "bericht publiceren".

MISGEGAAN?
- Als je je bericht hebt geplaatst, en je ziet nog fouten, dan kun je op het potloodje onder je bericht klikken. Dan krijg je weer het scherm met het tekstvak, en kun je fouten verbeteren.

- Als je het hele bericht wilt verwijderen, klik je op "berichten bewerken" (vlak boven de titelbalk).
Dan krijg je een lijst met alle berichten die er op het blog staan.
Klik op het woord "verwijderen" dat achter de titel van je bericht staat, en dan wordt je nogmaals gevraagd of je het wilt verwijderen en Ja! Dan is het weg.


REAGEREN?
- Wil je reageren op een blog-bericht? De instellingen zijn zo, dat iedereen kan reageren.

- Als je klikt op de link onder het bericht waar staat "0 reacties" dan krijg je het schermpje waarin je je reactie kunt typen.
Hij vraagt: "Kies een profiel." Als je niet ingelogd bent, kun je gewoon reageren als "anoniem."
Als je je reactie hebt getypt, klik je op "reactie plaatsen". Dan krijg je nog een schermpje met een kronkelwoord. Daarvan moet je de letters overtypen, en dan komt je reactie er te staan.
Het is wel leuk als je je naam bij je reactie vermeldt.