Regen

Eindelijk regen.
Hoopvol luister ik naar de verkoelende druppels.
Een fikse bui, daar snak ik naar.
Zet het door?
Tik, tik, tik.
Dikke druppels sissen de hitte van de tent.
Sneller klinkt het ritme van een verkoelende bui,
plenst in het gras waar een plas blijft staan.
Een groeiende sompige plas.
Hij nadert met sluipende natte vingers
en grijpt het grondzeil.
Snel trek ik het omhoog,
ook er onder lopen de kuiltjes vol.
Onverwacht stroomt het water
als een brede rivier
de tent binnen.
Kolkt en schuimt
vrolijk rond de camping stoelen,
langs de kattenmand met twee angstige poezen.
Ze houden niet van water.
Vlug zet ik de mand met de mauwende dieren op de tafel.
Ik zit op een camping stoel met de benen op een kruk
de poezen te aaien.
De bui drijft eindelijk voorbij.
De zondvloed op het grondzeil stopt.
Ik bekijk de nattigheid, zie dat het één groot voordeel heeft.
Het grondzeil is nog nooit zo schoon geweest.

Schrijven

Deze zomer zijn alle goede voornemens om te schrijven in rook opgegaan.
Ik had al een onderwerp bedacht en enkele aantekeningen gemaakt. Maar ik werd onverwacht op een geniepige manier overvallen door een lange rij vals grijnzende wezens die me dwongen de hele dag te werken. De stofzuiger stond in de hoek hysterisch te grommen en te gillen, de emmer met de zemenlap trilde en stampte driftig op de plank, zelfs de strijkplank schopte met zijn kromme poten tegen de binnenkant van de kastdeur. Het stoomstrijkijzer dat er onder stond floot en siste als een gillende stoomlokomotief.
Ze waren allemaal opgestookt door die vals grijnzende wezzens: de Faken.
Ik kon het niet negeren. Ik moest aan de slag om die beide opjutters de mond te snoeren. Ik poetste, zoog, sopte en kookte, sjouwde door huis en tuin met gereedschap en deed boodschappen in de super.
Na enkele weken voelde ik me als een oververmoeid, leeg sloof, die alleen bewoog met behulp van een aandrijfmotortje.
Langzamerhand besefte ik waarmee ik bezig was. De knop in mijn hoofd ging om.
Ik wilde toch gaan schrijven? Ik pakte mijn schrijfblok, zocht met een mok koffie een plekje in de tuin. De zon kwam en ging en zorgde voor een mooi schouwspel van licht en schaduw.
Ik bekeek de aantekeningen op het papier. Zeeuwse babbelaars, Arnhemse meisjes, bossche bollen en boerenjongens stond er. Waarover wilde ik schrijven, drie maanden geleden?
Flarden van een verhaal kwamen boven drijven, maar ik kreeg geen woord op papier.
O, help, ik was totaal schrijfblut en stijf geblokt.
Ontgoocheld staarde ik uren naar de vogels, de tanende groei en bloei in de tuin. Ik staarde naar het lege papier en de rustende pen.
Toen ging de bel.

de heide

De heide
De heide purpert
rode en paarse tinten
onder een trillende horizon
hagedissen op een hunebed
smal kronkelt het zandpad naar de verte
de heide purpert
bijen zoem-zoemen
dansen hun lied op de wind
onder een trillende horizon
de late zomeravond
fluistert tussen de struiken
de heide purpert
mijn hart breekt open
gevoelens beroeren mijn zinnen
onder een trillende horizon
melodie in kleur en geur
liefdeslyriek tussen oude keien
de heide purpert
rode en paarse tinten
onder een verstilde horizon

haiku's van Alice

Een veer van Heldin
Inspirerende Haiku's
Ik veer overeind.

-------------------

Menig recensent
walst dromen aan flarden
van ballerina's.

-------------------

Regenbui

Regen over zee
Watergordijnen schuiven
de horizon dicht.

-------------------

Dûnsje

Oan de waskline
dûnsje beppe har hoazen
de skotse treie.

theelepeltjes

Twaalf apostelen
roeren grijs gepoetst mijn thee
het evangelie.

Mijn leven als deux-chevauxtje.

Als klein rose deux-chevauxtje werd ik geboren. Wat waren mijn ouders blij met hun toet-toetje.
Ik groeide flink. Toen ik veertien maanden was waggelde ik op m'n vier bandjes rondjes in de tuin.
Och, kijk ons eendje waggelt, riep mijn moeder verrukt. Op m'n vierde kreeg ik de mazelen. Een lelijk gezicht, al die rode vlekken op m'n lak. Vader noemde me plagerig: lelijk eendje. Hij had een extra deken over m'n motorkap gelegd, bang als hij was dat m'n inlaatklep kou zou vatten. De vlekken verdwenen en ik kreeg een stevige wasbeurt.
Kort daarna kreeg ik een grill-ontsteking. Voorzichtig werd ik naar de garage gesleept. Een monteur constateerde dat de bouten geoxideerd en te groot waren. Hij knipte ze er uit met een grote tang. Ik was er akelig van en moest vijf dagen in de garage blijven. Gelukkig knapte ik snel op en mocht weer naar buiten. Met een volle tank reed ik de zon tegemoet. Ik waggelde van plezier, speelde met m'n vriendinnen: Dodge, Austin en Ford.
De oorlog brak uit. De benzine ging op de bon. Ook de olie was haast nergens meer te koop. Door die tekorten raakte ik helemaal ontregeld. M'n inlaatklep was beschadigd en ik moest weer bijna een jaar de garage in. Daar stond ik dan, hoestbui op vier wielen. M'n lak was dof. M'n banden versleten. Het was een nare tijd.
Na een jaar was ik weer beter. Kreeg het Bovag certificaat, nieuwe banden, de lak werd opgepoetst en eindelijk daar reed ik weer vrolijk toeterend door de straten.
Heerlijk die vrijheid. De oorlog was weer voorbij maar daarna heb ik nog even een dipje gehad. Op m'n vijftiende was ik een echte lelijke eend. M'n hele carrosserie was pokdalig en ik verloor olie. Nou daar werd ik knap chagrijnig van.
In die tijd leerde ik een vriend kennen, die Volvo heette. Hij fleurde me helemaal op. We hebben later samen een overeenkomst gesloten en kregen binnen enkele jaren zes volvo-eendjes. Prachtig glimmend rolden ze vlot van de band en toeterden er op los. In de warme zomers trokken we er met zijn allen op uit. Met een paar flessen spa-blauw, tegen oververhitting van de motor en een zonnebril voor m'n koplampen. Ziek ben ik niet meer geweest, gelukkig maar, want ik had m'n handen vol aan die ondernemende toeters.
Toen ik zestig was hebben ze een onderdeel uit mij verwijderd. Dat was versleten en hing tussen m'n banden.
Een paar jaar geleden heb ik negen maanden stilgestaan. Ik was niet ziek, had een mankement. Ze hebben flink aan mij gesleuteld. Monteurs hebben kleine stukjes ijzer uit m'n chassis gebeiteld. Daar zijn ze vijf uren mee bezig geweest. Ik lag vooor pampus want ze hadden m'n tank volgespoten met alcohol.
Toen ik bijkwam zaten er vijfenvijftig krammetjes in m'n motor en drie nietjes in m'n carosserie. Na vijf dagen ben ik op een sleepwagen naar huis gebracht, waar ik opnieuw moest leren op eigen banden te staan. Drie maanden later kreeg ik nieuwe bougies. Die zijn nodig voor verbranding van de brandstof die ik moet innemen. Wat was ik gelukkig. Ik was weer compleet.
Ik ga al vijfenzeventig jaar mee. Niet gek voor een eend.
Vorige week kreeg ik een oproep voor de APK keuring. `'k Vond het zonde van m'n tijd maar heb het toch maar gedaan. De uitslag was heel geruststellend. De katalysatorendie de vuile stoffen afvoeren zijn gezond. In m'n benzinetank hebben ze geen suiker aangetroffen. Bang voor een te hoog octaangehalte hoef ik niet te zijn. Wel is de druk aan de hoge kant. Met een pilletje in de tank is dat ook weer opgelost. Ik ben volledig goed gekeurd en kan nog jaren mee.
Voorlopig ben ik nog niet rijp voor het sloophuis.

Alice

stiftgedicht

Het meisje probeert als jongste solo de wereld rond te zeilen
Ze meldde via de sateliettelefoon in harde wind en hoge golven
dat ze heimwee had naar haar beertje.

Alice
stiftgedicht
LC vrijdag 11 juni 2010
rubriek Buitenland pag. 4

Overheid

Een bonte verzameling
oude rotten en groene blaadjes
jonge slaplantjes
en beloftevolle geraniumstekjes
zullen zich bedienen
van kaasschaaf en hakbijl
om te regeren
met kaasblokjes en bitterballen

Alice

stift-gedicht
L.C. 5 juni 2010
Sneon en Snein pag. 1

Nonnonsens.

Hoog in het Zevengebergte, langs de Rijn, stond een eeuwenoud klooster met eveneens oude nonnen. Hun reine harten werden vele keren per dag gereinigd met latijnse zangen en gebeden.
Als het klokje klingelde, schuifelden vele voeten met zachte tred door de reine gangen die naar groene zeep en spiritoes geurden, naar de kapel.
Op een dag kreeg de oudste non de gevreesde ziekte nona (slaapziekte). Omdat zwijgen een verplichte orderegel van het kloosterleven was, schreef moeder overste in fraaie letters op het mededelingenbord:
zuster Maria op non-actief wegens nona.
Alle nonnen verschoten van kleur. Dit was ernstig. Ze kregen acuut hoge bloeddruk en trippelden snel naar hun cellen om te bidden, voor zichzelf en zuster Maria.
Moeder overste vroeg, geknield op haar bidstoel, toestemming aan Den Hoge, of een non-combattant (niet-strijdend militair) zuster Maria mocht verplegen. Het was de enige persoon op de wereld die de zeer ernstige ziekte nona kon behandelen. Ze bad of Den Hoge met het inroepen van de wereldse non-combattant David , zijn toorn niet over haar wilde uitstorten.
Daarna verzond zij een bericht per postduif.
De nonnen vastten in hun cellen. Zij kozen voor non-interventie.
Moeder overste waakte de hele nacht bij zuster Maria. De vlam van de kaars bewoog onrustig. Op de kale witte muur dansten duistere schaduwen een dance macabre. Ze huiverde.
De volgende morgen een roffel op de voordeur. Hij was gekomen. Luid pratend begroette hij haar.
Hevig geschokt legde zij de vinger op haar mond. Hij wenste het gebaar niet te begrijpen en verstampte de heilige stilte in de gang toen hij haar volgde naar de cel van zuster Maria.
Het non-conformisme van de man bracht haar in een hyper nerveuze conflict situatie. Ze bekruiste zich vele keren. Haar frustraties rond de man groeiden met de dag en belemmerden haar zich voor te bereiden op de Paas biecht. Wanhopig at ze vele nonnen-fortjes. Vergiftigd door te veel hiervan kroop de zonde in haar. Ze begon te halucineren, verbrak de zwijgplicht en sprak met dubbele tong: Jij non-paschant (hij die zijn Paasplicht niet vervult) non-placet (het behaagt mij niet) tali auxilio (met zulken hulp) haar genezing te bereiken. Met veel onbegrip keek David haar aan. Had hij dat goed verstaan? Zij herhaalde haar woorden met klem. Hij kende geen latijn maar dacht te begrijpen wat ze bedoelde. Teder nam hij zuster Maria in zijn armen en bracht haar naar het altaar in de kapel. Woest besprenkelde hij haar hele lijf met wijwater, streelde haar haren en kuste haar keer op keer. Zuster Maria zuchtte licht en opende haar ogen. Hij glimlachte breed.
Woedend over zo veel wulpse onvoorzichtigheid wierp moeder overste een kindeke Jezus naar zijn kop. Ze gilde luid: ga uit mijn ogen, hoepel op.
Hevig verward en onbegrepen, is hij er tussenuit geknepen.
Uren later kwam zij tot bezinning. Vol berouw zonk zij op haar knieën en bad, omdat het drie uur was, haar none.

't Is nooit meer goed gekomen met die nonnen van smart en pijn.
Een voor één zijn ze verdwenen.
Het klooster werd een ruïne in het Zevengebergte aan de Rijn.

Alice Bakker-de Jong

www.wachtwoord.nl

Goeiemorgen zeg ik opgewekt.
Hij zegt niets terug.
Goeiemorgen zeg ik nog eens.
Geen antwoord, geen groet.
Het gas onder de ketel suist zachtjes.
Nukkige bui vandaag? Oké, zwijg dan.
Het water in de ketel begint aarzelend te zingen.
Is er post gekomen voor mij?
Hij reageert niet op mijn vraag.
Er is post, een brief van mijn vriend uit Canada.
In de rieten stoel voor het raam lees ik genietend.
De voor jaarszon verwarmt mijn handen.
Buiten laat een merel een lange alarmerende triller horen.
Het water kookt.
Zal ik thee zetten. Of toch liever koffie?
Geen boe of ba.
Ik zet een pot rooibos thee op het waxinelichtje.
Wil je niet praten?
Een diep zwijgen is het antwoord.
Nee dus. Ik zucht diep en begin aan een brief naar Canada.
Snelle woorden vormen vele zinnen.
Het wordt een lange brief.
Plotseling word ik opgeschrikt door een kletterende hagelbui.
Met veel geweld stort hij zich op de ruiten.
Een korte maar hevige maartse bui.
Ik kijk naar de dikke witte korrels die zigzaggend langs het glas naar beneden glijden en smelten.
Omgetoverd tot kristallen druppels waarin de regenboog zich spiegelt.
Ze verzamelen zich tot een trillende waterplas.
Er is iets moois voorbij gekomen, zo snel voorbij.
Ik draai een punt aan mijn schrijven.
Wil jij hem voor mij posten, vraag ik.
Buiten raast een knetterende brommer met teveel decibellen voorbij.
Wachtwoord.
Hé, je praat. Wat zei je?
Wachtwoord.
Doe niet zo vervelend. Ik vraag je m'n brief wil posten.
Wachtwoord.
Vind je jezelf soms leuk, zeg ik geprikkeld
terwijl ik vergeefse moeite doe de brief te adresseren.
Wachtwoord.
Hoe op met pesten zeg.
Ik zeg nog veel meer.
Gooi alles naar zijn koppige Willem de Zwijger hoofd.
't Geeft niets. Er valt niet mee te praten.
Ik ben volledig verslagen.
Verslagen door een computer met een virus.

Alice Bakker-de Jong

De wilgen.

Met knobbelige
kaalgeschoren kruinen
staan
zwangere wilgen
in een lange rij
het ongeboren
jonge groen
te koesteren
Tot de lente.

Alice Bakker-de Jong