gelikte soezen

Onze soezen waren naar eindeloos oefenen uitgegroeid van mini tot mega.
Voor de verjaardag hadden we dan ook het plan opgevat om met deze soezen tevoorschijn te komen en verbaasde gezichten te zien, die met ongeloof naar onze pronkstukken zouden kijken.
Tot ons groot genoegen waren we sinds kort in het bezit van een gigantische uitvinding.
We hadden diep in de buidel getast en hadden een professionele slagroomspuit gekocht,
zo eentje welke ze ook in restaurants gebruiken. Het was wel een aanslag op onze portemonnee, maar we waren vastbesloten om bij onze volgende verjaardagen, in lengte van dagen, onze formidabele soezen te presenteren. Vooral dit formaat, daar kon heel wat in en ze moesten natuurlijk goedgevuld zijn. Onze aankoop werkte met patronen met zuurstof, een pakje slagroom, suiker naar behoefte, goed dichtdraaien, een kind kon de was doen. Er zat een soort hendel aan, die je indrukte en dan wist je niet wat je zag. Heerlijke luchtige slagroom kwam in grote toeven uit de spuit, je kon er de heerlijkste ijsjes, machtige toetjes, prachtige sorbets, irish koffee en noem het maar op,mee versieren. Al dit heerlijks stond op de kleurrijke verpakking, het vertelde je ,dat je niet verder kon leven zonder, deze toverspuit. Dus konden wij ons niets beters bedenken dan tot aankoop over te gaan, vooral nu we van die mega soezen bakten
Toen brak de dag aan dat er een verjaardag gevierd werd binnen ons gezin.
De visite stroomde binnen, de jarige werd gefeliciteerd, cadeautjes uitgepakt, de oh en ah,s waren niet van de lucht, alles was even mooi.
Toen iedereen zat en drinken voor zich had was het moment supreme daar.
Snel verdween ik met Hans naar de keuken, wat zouden ze opkijken. De soezen lagen netjes gesneden, de kapjes eraf, te wachtten op wat hen zou overkomen.
De slagroomspuit stond klaar, die werd ter hand genomen, een druk op de knop en voila de slagroom zat tegen het plafond en de soezen waren leeg.
Ik had goud willen geven om die gezichten van ons te zien, wat een verbazing en wat een toestand, even zaten we met de handen in het haar.
Gelukkig hadden we nog slagroom in huis en konden we de volgende spuit klaarmaken, goed dichtdraaien, want waarschijnlijk was dat het euvel.
Nu ging het perfect en even later stonden we in de kamer met een schaal perfect uit de kluiten gewassen soezen, niemand wist van ons akkefietje.
Later op de avond, toen iedereen allang op een oor lag hebben we gierend van de lach, ons zoete plafond onder handen genomen, waarna het er weer gelikt uitzag.

de roek

Drukte van belang
in onze tuin.
Er wordt gebouwd.
Twee groenlingen vliegen af en aan,
hun snavels vol met
takjes, draadjes ,sprietjes en pluizen,.
een paleisje in aanbouw.
Trots en zielsgelukkig.
Maar ach, dit prille geluk,
overschaduwt,
letterlijk en figuurlijk,
door een dief.

liefde

Liefde,

zijn kleine dingen,
luister maar naar de vogels die voor je zingen,
een poes die langs je benen strijktje
een hond die niet van je zijde wijkt,
een handje, oh zo klein,
wat maakt dat alles het leven fijn.
een mantel voor iemand met verdriet,
waaruit blijkt, ik vergeet je niet,
ik hoef het hier niet uit te leggen,
het is liefde zou ik zeggen.

woningruimte

Woningnood.


Al sinds een week of vier vindt er dagelijks eenzelfde ritueel plaats bij ons in de buurt.
Een jong stel wil zich nestelen en komt regelmatig langs wandelen.
Ze zijn vast op zoek naar woonruimte, zo te zien.
Eerst komt de Dame, ze drentelt koket voorop, gevolgd door meneer een nogal kleurrijk figuur.
Samen turen, kijken en opserveren ze de omgeving, het moet wel aan alle verwachtingen voldoen.
Het moet schoon zijn, in de natuur, bij het water en in een groene omgeving, ver weg van de drukte van de stad.
Veilig en kindvriendelijkheid is ook een eerste vereiste.
Ze willen namelijk niet te lang wachten met gezinsuitbreiding, kleintjes zijn heel welkom.
Ze zijn blijkbaar nogal zinnig, er is hun al een appartement aangeboden, een penthouse zelfs.
Ze hebben hem bekeken van alle kanten, voor- en achterkant en zelfs boven op het dak, maar ze komen maar niet tot een besluit.
Nog een paar dagen hebben ze bedenktijd, dan loopt hun optie af, er zijn kapers op de kust. We begrijpen het niet, aan de prijs kan het niet liggen, ze mogen gratis gebruik maken van onze eendenkorf.
Wat zouden we genieten!!!!!

bewondering

De natuur,
zon, alles in gloed en warme kleur,
ik bewonder.

De natuur,
vandaag harde wind en grijs,
ik bewonder.

De natuur,
regen tegen de ruiten,
ik bewonder.

De natuur,
het wordt niet licht,
ik bewonder.

De natuur,
tijd, de schemering,
ik bewonder.

De natuur,
vogels zoeken hun plek,
ik bewonder.

De natuur,
sterren, zo hemels,
ik bewonder.



Tineke

niet iedereen kan een Rembrand zijn.

Ons onderwerp deze week is, wat doet het met je om over je leven te schrijven.
Voor mij betekend het,als het beleven van een soort tweede leven.
Door te denken aan vroeger komen zoveel herinneringen naar boven, leuke en minder leuke.
Als ik schrijf over mijn jeugd, ben ik me er erg van bewust ,dat ik in een liefderijk gezellig gezin ben groot gebracht.
Natuurlijk was het niet altijd pais en vree, vloog je ook wel woedend naar boven, er helemaal van overtuigd zijnde dat iedereen tegen je was.
We werden niet verwend, leerden met geld om gaan.
We mochten meedenken, we krijgen een televisie of we gaan op vakantie.
Wij kozen voor de tv. Dat vond ik heel bijzonder, dat wij als kinderen daar in werden gekend.
In de Sinterklaastijd kregen we, toen we ouder werden en niet meer geloofden, van onze moeder de spaarzegeltjes van de Spar.
We plakten op voorgedrukte blaadjes onze zegeltjes. Als ze dan vol waren, gingen we naar de winkel, om ze te verzilveren. Dan mochten mijn broertje en ik dat houden om cadeautjes te kopen. We hadden dan twee gulden of zoiets, maar waren de koning te rijk.
Dat was spannend, om daar mee om te gaan en zo mee uit te komen, dat je voor iedereen iets had.
Maar goed ik dwaal weer eens af, ben dus weer met mijn herinneringen bezig.
Dat doet dus het autobiografisch schrijven met mij, het neemt me altijd mee in de tijd en mijn gedachten gaan op de loop.
Ik vind het moeilijk om nu precies te zeggen, wat het met me doet.
Als ik kijk naar alles waarover ik al geschreven heb, ben ik verbaasd, wat hebben we veel gedaan.
Ik ben ook anders naar dingen gaan kijken, leer mezelf bewuster te leven en te kijken naar alles om me heen, een enkele bloem, een vogel, die schoonheid, ik geniet ervan.
Ik heb geleerd, dat je moet schrijven in details en niet te beknopt, laat het meer beleven,
door geuren, kleuren, groeien en bloeien, laat het meer voelen.
En dan Hella natuurlijk die elke week, weer inspireert, een nieuw onderwerp heeft. Ook laat ze ons in onze waarde, dat is knap van haar.
Van de verhalen van mijn medecursisten geniet ik ook, zij roepen ook vaak herinneringen op, dan denk je, oh ja, dat is waar ook!!!!
Ik slaak weleens een zucht, zeg dan als ik een mooi schilderij zie van Rembrand, die wordt tenminste herinnerd, die laat iets na. Net als goede schrijvers of beeldhouwers,
zij worden nooit vergeten..
Dat zou ik ook wel willen, maar dat zit er niet in, beroemd ben ik niet en zal ik ook niet worden.
Daarom zou ik willen dat ieder mens zijn leven, zijn memoires op papier zou zetten zodat zijn of haar nageslacht, nog eens zou kunnen lezen, hoe de wereld er toen uitzag, hoe die mens Mens is geworden!!
Want ieder mens is het toch waard om herinnerd te worden, we kunnen toch niet allemaal Rembrand zijn?



Tineke