Twee dagen is hij weggeweest twee volle dagen mijn grote vriend.
Wat heb ik hem gemist.hij hield er zomaar mee op zuurstof gebrek? ik weet het niet
ik heb hem rechtsreeks naar de specialist gebracht hij moest er meteen maar blijven
voor onderzoek.Ik wist niet wat ik moest beginnen zonder hem.
Elke dag hadden we zo"n leuk contakt hij begreep mij altijd zo goed ik kon ook altijd alles tegen hem zeggen hij werd nooit boos.
Ik hoop zo dat het goed met hem gaat aflopen.Wat moet ik zonder hem beginen?
mensen komen met vragen maar ik kan ze niet beantwoorden ik weet niet hoe het met hem afloopt.Ik loop doelloos rond ik pak de pen en schrijf alles maar op.
Dan gaat de telefoon de specialist beld mij persoonlijk op.
Hij is weer klaar hoor u mag hem komen halen.Wat ben ik blij.
Mijn grote vriend laptop staat weer op zijn oude plekje.Ik ga hem gauw een verhaal vertellen
Duotsje
woensdag 28 april 2010
donderdag 8 april 2010
woensdag 7 april 2010
Nonnonsens.
Hoog in het Zevengebergte, langs de Rijn, stond een eeuwenoud klooster met eveneens oude nonnen. Hun reine harten werden vele keren per dag gereinigd met latijnse zangen en gebeden.
Als het klokje klingelde, schuifelden vele voeten met zachte tred door de reine gangen die naar groene zeep en spiritoes geurden, naar de kapel.
Op een dag kreeg de oudste non de gevreesde ziekte nona (slaapziekte). Omdat zwijgen een verplichte orderegel van het kloosterleven was, schreef moeder overste in fraaie letters op het mededelingenbord:
zuster Maria op non-actief wegens nona.
Alle nonnen verschoten van kleur. Dit was ernstig. Ze kregen acuut hoge bloeddruk en trippelden snel naar hun cellen om te bidden, voor zichzelf en zuster Maria.
Moeder overste vroeg, geknield op haar bidstoel, toestemming aan Den Hoge, of een non-combattant (niet-strijdend militair) zuster Maria mocht verplegen. Het was de enige persoon op de wereld die de zeer ernstige ziekte nona kon behandelen. Ze bad of Den Hoge met het inroepen van de wereldse non-combattant David , zijn toorn niet over haar wilde uitstorten.
Daarna verzond zij een bericht per postduif.
De nonnen vastten in hun cellen. Zij kozen voor non-interventie.
Moeder overste waakte de hele nacht bij zuster Maria. De vlam van de kaars bewoog onrustig. Op de kale witte muur dansten duistere schaduwen een dance macabre. Ze huiverde.
De volgende morgen een roffel op de voordeur. Hij was gekomen. Luid pratend begroette hij haar.
Hevig geschokt legde zij de vinger op haar mond. Hij wenste het gebaar niet te begrijpen en verstampte de heilige stilte in de gang toen hij haar volgde naar de cel van zuster Maria.
Het non-conformisme van de man bracht haar in een hyper nerveuze conflict situatie. Ze bekruiste zich vele keren. Haar frustraties rond de man groeiden met de dag en belemmerden haar zich voor te bereiden op de Paas biecht. Wanhopig at ze vele nonnen-fortjes. Vergiftigd door te veel hiervan kroop de zonde in haar. Ze begon te halucineren, verbrak de zwijgplicht en sprak met dubbele tong: Jij non-paschant (hij die zijn Paasplicht niet vervult) non-placet (het behaagt mij niet) tali auxilio (met zulken hulp) haar genezing te bereiken. Met veel onbegrip keek David haar aan. Had hij dat goed verstaan? Zij herhaalde haar woorden met klem. Hij kende geen latijn maar dacht te begrijpen wat ze bedoelde. Teder nam hij zuster Maria in zijn armen en bracht haar naar het altaar in de kapel. Woest besprenkelde hij haar hele lijf met wijwater, streelde haar haren en kuste haar keer op keer. Zuster Maria zuchtte licht en opende haar ogen. Hij glimlachte breed.
Woedend over zo veel wulpse onvoorzichtigheid wierp moeder overste een kindeke Jezus naar zijn kop. Ze gilde luid: ga uit mijn ogen, hoepel op.
Hevig verward en onbegrepen, is hij er tussenuit geknepen.
Uren later kwam zij tot bezinning. Vol berouw zonk zij op haar knieën en bad, omdat het drie uur was, haar none.
't Is nooit meer goed gekomen met die nonnen van smart en pijn.
Een voor één zijn ze verdwenen.
Het klooster werd een ruïne in het Zevengebergte aan de Rijn.
Alice Bakker-de Jong
Als het klokje klingelde, schuifelden vele voeten met zachte tred door de reine gangen die naar groene zeep en spiritoes geurden, naar de kapel.
Op een dag kreeg de oudste non de gevreesde ziekte nona (slaapziekte). Omdat zwijgen een verplichte orderegel van het kloosterleven was, schreef moeder overste in fraaie letters op het mededelingenbord:
zuster Maria op non-actief wegens nona.
Alle nonnen verschoten van kleur. Dit was ernstig. Ze kregen acuut hoge bloeddruk en trippelden snel naar hun cellen om te bidden, voor zichzelf en zuster Maria.
Moeder overste vroeg, geknield op haar bidstoel, toestemming aan Den Hoge, of een non-combattant (niet-strijdend militair) zuster Maria mocht verplegen. Het was de enige persoon op de wereld die de zeer ernstige ziekte nona kon behandelen. Ze bad of Den Hoge met het inroepen van de wereldse non-combattant David , zijn toorn niet over haar wilde uitstorten.
Daarna verzond zij een bericht per postduif.
De nonnen vastten in hun cellen. Zij kozen voor non-interventie.
Moeder overste waakte de hele nacht bij zuster Maria. De vlam van de kaars bewoog onrustig. Op de kale witte muur dansten duistere schaduwen een dance macabre. Ze huiverde.
De volgende morgen een roffel op de voordeur. Hij was gekomen. Luid pratend begroette hij haar.
Hevig geschokt legde zij de vinger op haar mond. Hij wenste het gebaar niet te begrijpen en verstampte de heilige stilte in de gang toen hij haar volgde naar de cel van zuster Maria.
Het non-conformisme van de man bracht haar in een hyper nerveuze conflict situatie. Ze bekruiste zich vele keren. Haar frustraties rond de man groeiden met de dag en belemmerden haar zich voor te bereiden op de Paas biecht. Wanhopig at ze vele nonnen-fortjes. Vergiftigd door te veel hiervan kroop de zonde in haar. Ze begon te halucineren, verbrak de zwijgplicht en sprak met dubbele tong: Jij non-paschant (hij die zijn Paasplicht niet vervult) non-placet (het behaagt mij niet) tali auxilio (met zulken hulp) haar genezing te bereiken. Met veel onbegrip keek David haar aan. Had hij dat goed verstaan? Zij herhaalde haar woorden met klem. Hij kende geen latijn maar dacht te begrijpen wat ze bedoelde. Teder nam hij zuster Maria in zijn armen en bracht haar naar het altaar in de kapel. Woest besprenkelde hij haar hele lijf met wijwater, streelde haar haren en kuste haar keer op keer. Zuster Maria zuchtte licht en opende haar ogen. Hij glimlachte breed.
Woedend over zo veel wulpse onvoorzichtigheid wierp moeder overste een kindeke Jezus naar zijn kop. Ze gilde luid: ga uit mijn ogen, hoepel op.
Hevig verward en onbegrepen, is hij er tussenuit geknepen.
Uren later kwam zij tot bezinning. Vol berouw zonk zij op haar knieën en bad, omdat het drie uur was, haar none.
't Is nooit meer goed gekomen met die nonnen van smart en pijn.
Een voor één zijn ze verdwenen.
Het klooster werd een ruïne in het Zevengebergte aan de Rijn.
Alice Bakker-de Jong
woensdag 31 maart 2010
gelikte soezen
Onze soezen waren naar eindeloos oefenen uitgegroeid van mini tot mega.
Voor de verjaardag hadden we dan ook het plan opgevat om met deze soezen tevoorschijn te komen en verbaasde gezichten te zien, die met ongeloof naar onze pronkstukken zouden kijken.
Tot ons groot genoegen waren we sinds kort in het bezit van een gigantische uitvinding.
We hadden diep in de buidel getast en hadden een professionele slagroomspuit gekocht,
zo eentje welke ze ook in restaurants gebruiken. Het was wel een aanslag op onze portemonnee, maar we waren vastbesloten om bij onze volgende verjaardagen, in lengte van dagen, onze formidabele soezen te presenteren. Vooral dit formaat, daar kon heel wat in en ze moesten natuurlijk goedgevuld zijn. Onze aankoop werkte met patronen met zuurstof, een pakje slagroom, suiker naar behoefte, goed dichtdraaien, een kind kon de was doen. Er zat een soort hendel aan, die je indrukte en dan wist je niet wat je zag. Heerlijke luchtige slagroom kwam in grote toeven uit de spuit, je kon er de heerlijkste ijsjes, machtige toetjes, prachtige sorbets, irish koffee en noem het maar op,mee versieren. Al dit heerlijks stond op de kleurrijke verpakking, het vertelde je ,dat je niet verder kon leven zonder, deze toverspuit. Dus konden wij ons niets beters bedenken dan tot aankoop over te gaan, vooral nu we van die mega soezen bakten
Toen brak de dag aan dat er een verjaardag gevierd werd binnen ons gezin.
De visite stroomde binnen, de jarige werd gefeliciteerd, cadeautjes uitgepakt, de oh en ah,s waren niet van de lucht, alles was even mooi.
Toen iedereen zat en drinken voor zich had was het moment supreme daar.
Snel verdween ik met Hans naar de keuken, wat zouden ze opkijken. De soezen lagen netjes gesneden, de kapjes eraf, te wachtten op wat hen zou overkomen.
De slagroomspuit stond klaar, die werd ter hand genomen, een druk op de knop en voila de slagroom zat tegen het plafond en de soezen waren leeg.
Ik had goud willen geven om die gezichten van ons te zien, wat een verbazing en wat een toestand, even zaten we met de handen in het haar.
Gelukkig hadden we nog slagroom in huis en konden we de volgende spuit klaarmaken, goed dichtdraaien, want waarschijnlijk was dat het euvel.
Nu ging het perfect en even later stonden we in de kamer met een schaal perfect uit de kluiten gewassen soezen, niemand wist van ons akkefietje.
Later op de avond, toen iedereen allang op een oor lag hebben we gierend van de lach, ons zoete plafond onder handen genomen, waarna het er weer gelikt uitzag.
Voor de verjaardag hadden we dan ook het plan opgevat om met deze soezen tevoorschijn te komen en verbaasde gezichten te zien, die met ongeloof naar onze pronkstukken zouden kijken.
Tot ons groot genoegen waren we sinds kort in het bezit van een gigantische uitvinding.
We hadden diep in de buidel getast en hadden een professionele slagroomspuit gekocht,
zo eentje welke ze ook in restaurants gebruiken. Het was wel een aanslag op onze portemonnee, maar we waren vastbesloten om bij onze volgende verjaardagen, in lengte van dagen, onze formidabele soezen te presenteren. Vooral dit formaat, daar kon heel wat in en ze moesten natuurlijk goedgevuld zijn. Onze aankoop werkte met patronen met zuurstof, een pakje slagroom, suiker naar behoefte, goed dichtdraaien, een kind kon de was doen. Er zat een soort hendel aan, die je indrukte en dan wist je niet wat je zag. Heerlijke luchtige slagroom kwam in grote toeven uit de spuit, je kon er de heerlijkste ijsjes, machtige toetjes, prachtige sorbets, irish koffee en noem het maar op,mee versieren. Al dit heerlijks stond op de kleurrijke verpakking, het vertelde je ,dat je niet verder kon leven zonder, deze toverspuit. Dus konden wij ons niets beters bedenken dan tot aankoop over te gaan, vooral nu we van die mega soezen bakten
Toen brak de dag aan dat er een verjaardag gevierd werd binnen ons gezin.
De visite stroomde binnen, de jarige werd gefeliciteerd, cadeautjes uitgepakt, de oh en ah,s waren niet van de lucht, alles was even mooi.
Toen iedereen zat en drinken voor zich had was het moment supreme daar.
Snel verdween ik met Hans naar de keuken, wat zouden ze opkijken. De soezen lagen netjes gesneden, de kapjes eraf, te wachtten op wat hen zou overkomen.
De slagroomspuit stond klaar, die werd ter hand genomen, een druk op de knop en voila de slagroom zat tegen het plafond en de soezen waren leeg.
Ik had goud willen geven om die gezichten van ons te zien, wat een verbazing en wat een toestand, even zaten we met de handen in het haar.
Gelukkig hadden we nog slagroom in huis en konden we de volgende spuit klaarmaken, goed dichtdraaien, want waarschijnlijk was dat het euvel.
Nu ging het perfect en even later stonden we in de kamer met een schaal perfect uit de kluiten gewassen soezen, niemand wist van ons akkefietje.
Later op de avond, toen iedereen allang op een oor lag hebben we gierend van de lach, ons zoete plafond onder handen genomen, waarna het er weer gelikt uitzag.
de roek
Drukte van belang
in onze tuin.
Er wordt gebouwd.
Twee groenlingen vliegen af en aan,
hun snavels vol met
takjes, draadjes ,sprietjes en pluizen,.
een paleisje in aanbouw.
Trots en zielsgelukkig.
Maar ach, dit prille geluk,
overschaduwt,
letterlijk en figuurlijk,
door een dief.
in onze tuin.
Er wordt gebouwd.
Twee groenlingen vliegen af en aan,
hun snavels vol met
takjes, draadjes ,sprietjes en pluizen,.
een paleisje in aanbouw.
Trots en zielsgelukkig.
Maar ach, dit prille geluk,
overschaduwt,
letterlijk en figuurlijk,
door een dief.
zondag 28 maart 2010
liefde
Liefde,
zijn kleine dingen,
luister maar naar de vogels die voor je zingen,
een poes die langs je benen strijktje
een hond die niet van je zijde wijkt,
een handje, oh zo klein,
wat maakt dat alles het leven fijn.
een mantel voor iemand met verdriet,
waaruit blijkt, ik vergeet je niet,
ik hoef het hier niet uit te leggen,
het is liefde zou ik zeggen.
zijn kleine dingen,
luister maar naar de vogels die voor je zingen,
een poes die langs je benen strijktje
een hond die niet van je zijde wijkt,
een handje, oh zo klein,
wat maakt dat alles het leven fijn.
een mantel voor iemand met verdriet,
waaruit blijkt, ik vergeet je niet,
ik hoef het hier niet uit te leggen,
het is liefde zou ik zeggen.
woningruimte
Woningnood.
Al sinds een week of vier vindt er dagelijks eenzelfde ritueel plaats bij ons in de buurt.
Een jong stel wil zich nestelen en komt regelmatig langs wandelen.
Ze zijn vast op zoek naar woonruimte, zo te zien.
Eerst komt de Dame, ze drentelt koket voorop, gevolgd door meneer een nogal kleurrijk figuur.
Samen turen, kijken en opserveren ze de omgeving, het moet wel aan alle verwachtingen voldoen.
Het moet schoon zijn, in de natuur, bij het water en in een groene omgeving, ver weg van de drukte van de stad.
Veilig en kindvriendelijkheid is ook een eerste vereiste.
Ze willen namelijk niet te lang wachten met gezinsuitbreiding, kleintjes zijn heel welkom.
Ze zijn blijkbaar nogal zinnig, er is hun al een appartement aangeboden, een penthouse zelfs.
Ze hebben hem bekeken van alle kanten, voor- en achterkant en zelfs boven op het dak, maar ze komen maar niet tot een besluit.
Nog een paar dagen hebben ze bedenktijd, dan loopt hun optie af, er zijn kapers op de kust. We begrijpen het niet, aan de prijs kan het niet liggen, ze mogen gratis gebruik maken van onze eendenkorf.
Wat zouden we genieten!!!!!
Al sinds een week of vier vindt er dagelijks eenzelfde ritueel plaats bij ons in de buurt.
Een jong stel wil zich nestelen en komt regelmatig langs wandelen.
Ze zijn vast op zoek naar woonruimte, zo te zien.
Eerst komt de Dame, ze drentelt koket voorop, gevolgd door meneer een nogal kleurrijk figuur.
Samen turen, kijken en opserveren ze de omgeving, het moet wel aan alle verwachtingen voldoen.
Het moet schoon zijn, in de natuur, bij het water en in een groene omgeving, ver weg van de drukte van de stad.
Veilig en kindvriendelijkheid is ook een eerste vereiste.
Ze willen namelijk niet te lang wachten met gezinsuitbreiding, kleintjes zijn heel welkom.
Ze zijn blijkbaar nogal zinnig, er is hun al een appartement aangeboden, een penthouse zelfs.
Ze hebben hem bekeken van alle kanten, voor- en achterkant en zelfs boven op het dak, maar ze komen maar niet tot een besluit.
Nog een paar dagen hebben ze bedenktijd, dan loopt hun optie af, er zijn kapers op de kust. We begrijpen het niet, aan de prijs kan het niet liggen, ze mogen gratis gebruik maken van onze eendenkorf.
Wat zouden we genieten!!!!!
Abonneren op:
Posts (Atom)