De heide
De heide purpert
rode en paarse tinten
onder een trillende horizon
hagedissen op een hunebed
smal kronkelt het zandpad naar de verte
de heide purpert
bijen zoem-zoemen
dansen hun lied op de wind
onder een trillende horizon
de late zomeravond
fluistert tussen de struiken
de heide purpert
mijn hart breekt open
gevoelens beroeren mijn zinnen
onder een trillende horizon
melodie in kleur en geur
liefdeslyriek tussen oude keien
de heide purpert
rode en paarse tinten
onder een verstilde horizon
woensdag 8 september 2010
de heide
donderdag 19 augustus 2010
Help miin laptop is dronken
Wij hebben een heerlijke vakantie wij zijn erg tevreden met ons plekje op de camping.
Na een mooie fietsdag zitten we lekker uit te rusten bij de tafel in de caravan
Mijn eega begint met zijn logboek op mijn oude laptop te typen.
Ik lees een spannend boek.
Na een poosje heb ik zin in een glas wijn dat hoort er bij vind ik.
Hoe ik het heb gehad, ik zou het niet weten maar op een of andere manier schiet mijn hand uit
Tegen mijn glas wijn.
En hup! de hele inhoud van mijn glas valt leeg op het toetsenbord van mijn laptop.
Wat er toen gebeurde is niet te geloven mijn laptop werd helemaal dronken ,laveloos.
Al zijn letters begonnen te dansen!! na een poosje werd alles zwart.
Wij hebben hem zijn roes maar uit laten slapen.
De volgende dag was het nog erger er was geen beweging meer in te krijgen.
Hij had de geest gegeven. Je zou toch zeggen van een glas wijn hoef je toch niet dood te gaan?
Maar hij schijnbaar wel.
Hij ligt nu begraven bij het oud vuil.
Hij was wel niet veel meer waard maar ja het was wel makkelijk om in de vakantie een logboek te typen op mijn oude laptop. Ik heb inmiddels een spiksplinter nieuwe laptop.
Maar wat denk je, hij vertikt het om met mij te werken soms zit hij totaal vast dan kan ik er geen kant mee uit, of hij gaat niet aan of niet uit.
Ook deze ga ik op de schroothoop begraven weg er mee dat pesten ben ik zat.
Ik heb weer een andere besteld en vraag me af doet hij het of doet hij het niet.
Wat ik toch altijd heb met laptops is mij een raadsel.
Als ze niet ziek zijn gaan ze wel dood.
Duotsje
Na een mooie fietsdag zitten we lekker uit te rusten bij de tafel in de caravan
Mijn eega begint met zijn logboek op mijn oude laptop te typen.
Ik lees een spannend boek.
Na een poosje heb ik zin in een glas wijn dat hoort er bij vind ik.
Hoe ik het heb gehad, ik zou het niet weten maar op een of andere manier schiet mijn hand uit
Tegen mijn glas wijn.
En hup! de hele inhoud van mijn glas valt leeg op het toetsenbord van mijn laptop.
Wat er toen gebeurde is niet te geloven mijn laptop werd helemaal dronken ,laveloos.
Al zijn letters begonnen te dansen!! na een poosje werd alles zwart.
Wij hebben hem zijn roes maar uit laten slapen.
De volgende dag was het nog erger er was geen beweging meer in te krijgen.
Hij had de geest gegeven. Je zou toch zeggen van een glas wijn hoef je toch niet dood te gaan?
Maar hij schijnbaar wel.
Hij ligt nu begraven bij het oud vuil.
Hij was wel niet veel meer waard maar ja het was wel makkelijk om in de vakantie een logboek te typen op mijn oude laptop. Ik heb inmiddels een spiksplinter nieuwe laptop.
Maar wat denk je, hij vertikt het om met mij te werken soms zit hij totaal vast dan kan ik er geen kant mee uit, of hij gaat niet aan of niet uit.
Ook deze ga ik op de schroothoop begraven weg er mee dat pesten ben ik zat.
Ik heb weer een andere besteld en vraag me af doet hij het of doet hij het niet.
Wat ik toch altijd heb met laptops is mij een raadsel.
Als ze niet ziek zijn gaan ze wel dood.
Duotsje
maandag 28 juni 2010
haiku's van Alice
Een veer van Heldin
Inspirerende Haiku's
Ik veer overeind.
-------------------
Menig recensent
walst dromen aan flarden
van ballerina's.
-------------------
Regenbui
Regen over zee
Watergordijnen schuiven
de horizon dicht.
-------------------
Dûnsje
Oan de waskline
dûnsje beppe har hoazen
de skotse treie.
Inspirerende Haiku's
Ik veer overeind.
-------------------
Menig recensent
walst dromen aan flarden
van ballerina's.
-------------------
Regenbui
Regen over zee
Watergordijnen schuiven
de horizon dicht.
-------------------
Dûnsje
Oan de waskline
dûnsje beppe har hoazen
de skotse treie.
schrijfveerhaiku's
dag allemaal,
Een leuke inspirerende manier om de dag met een schrijfmoment te beginnen, is het schrijven van een haiku aan de hand van de schrijfveer van die dag.
De schrijfveer van de dag vind je hier (onderaan de bladzij).
Een haiku is een gedichtje van 3 regels met 5-7-5 lettergrepen. Je kan er heel diepzinnig over doen maar dat hoeft niet!
Hier staan wat voorbeelden van mijn hand, en de eerste inzending van vandaag komt van Alice!
Hella
Een leuke inspirerende manier om de dag met een schrijfmoment te beginnen, is het schrijven van een haiku aan de hand van de schrijfveer van die dag.
De schrijfveer van de dag vind je hier (onderaan de bladzij).
Een haiku is een gedichtje van 3 regels met 5-7-5 lettergrepen. Je kan er heel diepzinnig over doen maar dat hoeft niet!
Hier staan wat voorbeelden van mijn hand, en de eerste inzending van vandaag komt van Alice!
Hella
dinsdag 22 juni 2010
meer dan 50 jaar geleden
25 september 1958 onze trouwdag.
Ik was al vroeg wakker s’morgens om negen uur had ik een afspraak met de kapper.
Als ik naar buiten kijk zie ik dat het regent, en het waait ook nog behoorlijk.
Er is geen kapper bij ons in het dorp, de dichts bijzijnde kapper is tien kilometer verder op.
De regenjas maar aan en door weer en wind fietsen er zit niks anders op.
Bij de kapper droogden mijn kleren weer wat op. Ik hoopte maar dat wanneer ik klaar was het weer wat beter zou zijn.
Maar helaas de regen kwam met bakken uit de hemel vallen. Onder een boom schuilen hielp ook niet.
Mijn haar was klets nat toen ik thuis kwam ik had net zo goed niet naar de kapper hoeven gaan.
Met een badhanddoek heb ik mijn haar goed droog gewreven, een droger hadden we niet.
Het sluiertje er over heen gedaan , en het zat nog mooi ook.
Toen mijn verloofde mij op kwam halen met de taxie vond hij dat ik er heel mooi uitzag.
Onder weg in de taxie vertelde ik hem van mijn reis naar de kapper hij moest er smakelijk om lachen.
Ook dat nog dacht ik, maar hij zei, er is niets meer van te zien, ik vind dat je er prachtig uitziet.
Toen we in de trouwzaal aankwamen zagen we iets, dat niet te geloven is.
Er stonden vier stoelen vooraan waar dienen die nou voor dacht ik we zijn maar met z’n tweeën.
Wat schetst onze verbazing, daar komt nog een stel aan ze gaan aarzelend naast ons zitten ook zij kijken verbaast totaal vreemde mensen. Hoe bestaat het? We stellen ons aan elkaar voor.
Dit heb ik nog nooit mee gemaakt daarvoor niet en daarna ook nooit weer. Hoe kan dit? Is het een vergissing? De trouwplechtigheid ging gewoon door er werd helemaal geen uitleg gegeven.
En wij hebben er verder ook niks mee gedaan. Het was ook nog wel grappig.
We hadden ook geen fotograaf besteld maar buiten stond er wel een. Hij maakte binnen en buiten allerlei foto’s wij konden ze bij hem bestellen, de hele familie per gezin, stijf in de houding op de trappen op de foto. Toen we ze later bestelden was er een fout gemaakt we kregen tien foto’s van twee tantes die beslist niet met elkaar konden opschieten stijf naast elkaar in witte jassen op de trappen toegestuurd. We konden ze gelukkig nog ruilen. Het foto albumpje was een soort harmonica geval, met zwart,witte, foto’s.
In de kerk zijn geen foto’s gemaakt dat mocht toen nog niet. Het was een dag met storm en wind.
Daardoor konden er veel gasten niet komen op de bruiloft niemand had nog een auto en bussen kwamen s’avonds ook niet in het dorp op de fiets viel ook niet mee met dit weer.
Ondanks dat was het toch nog een mooie bruiloft. Al weet ik er niet eens veel meer van te herinneren. Onze weg is niet altijd over rozen gegaan maar we zijn al 51 jaar gelukkig getrouwd.
Duotsje
Ik was al vroeg wakker s’morgens om negen uur had ik een afspraak met de kapper.
Als ik naar buiten kijk zie ik dat het regent, en het waait ook nog behoorlijk.
Er is geen kapper bij ons in het dorp, de dichts bijzijnde kapper is tien kilometer verder op.
De regenjas maar aan en door weer en wind fietsen er zit niks anders op.
Bij de kapper droogden mijn kleren weer wat op. Ik hoopte maar dat wanneer ik klaar was het weer wat beter zou zijn.
Maar helaas de regen kwam met bakken uit de hemel vallen. Onder een boom schuilen hielp ook niet.
Mijn haar was klets nat toen ik thuis kwam ik had net zo goed niet naar de kapper hoeven gaan.
Met een badhanddoek heb ik mijn haar goed droog gewreven, een droger hadden we niet.
Het sluiertje er over heen gedaan , en het zat nog mooi ook.
Toen mijn verloofde mij op kwam halen met de taxie vond hij dat ik er heel mooi uitzag.
Onder weg in de taxie vertelde ik hem van mijn reis naar de kapper hij moest er smakelijk om lachen.
Ook dat nog dacht ik, maar hij zei, er is niets meer van te zien, ik vind dat je er prachtig uitziet.
Toen we in de trouwzaal aankwamen zagen we iets, dat niet te geloven is.
Er stonden vier stoelen vooraan waar dienen die nou voor dacht ik we zijn maar met z’n tweeën.
Wat schetst onze verbazing, daar komt nog een stel aan ze gaan aarzelend naast ons zitten ook zij kijken verbaast totaal vreemde mensen. Hoe bestaat het? We stellen ons aan elkaar voor.
Dit heb ik nog nooit mee gemaakt daarvoor niet en daarna ook nooit weer. Hoe kan dit? Is het een vergissing? De trouwplechtigheid ging gewoon door er werd helemaal geen uitleg gegeven.
En wij hebben er verder ook niks mee gedaan. Het was ook nog wel grappig.
We hadden ook geen fotograaf besteld maar buiten stond er wel een. Hij maakte binnen en buiten allerlei foto’s wij konden ze bij hem bestellen, de hele familie per gezin, stijf in de houding op de trappen op de foto. Toen we ze later bestelden was er een fout gemaakt we kregen tien foto’s van twee tantes die beslist niet met elkaar konden opschieten stijf naast elkaar in witte jassen op de trappen toegestuurd. We konden ze gelukkig nog ruilen. Het foto albumpje was een soort harmonica geval, met zwart,witte, foto’s.
In de kerk zijn geen foto’s gemaakt dat mocht toen nog niet. Het was een dag met storm en wind.
Daardoor konden er veel gasten niet komen op de bruiloft niemand had nog een auto en bussen kwamen s’avonds ook niet in het dorp op de fiets viel ook niet mee met dit weer.
Ondanks dat was het toch nog een mooie bruiloft. Al weet ik er niet eens veel meer van te herinneren. Onze weg is niet altijd over rozen gegaan maar we zijn al 51 jaar gelukkig getrouwd.
Duotsje
Abonneren op:
Posts (Atom)