Eindelijk regen.
Hoopvol luister ik naar de verkoelende druppels.
Een fikse bui, daar snak ik naar.
Zet het door?
Tik, tik, tik.
Dikke druppels sissen de hitte van de tent.
Sneller klinkt het ritme van een verkoelende bui,
plenst in het gras waar een plas blijft staan.
Een groeiende sompige plas.
Hij nadert met sluipende natte vingers
en grijpt het grondzeil.
Snel trek ik het omhoog,
ook er onder lopen de kuiltjes vol.
Onverwacht stroomt het water
als een brede rivier
de tent binnen.
Kolkt en schuimt
vrolijk rond de camping stoelen,
langs de kattenmand met twee angstige poezen.
Ze houden niet van water.
Vlug zet ik de mand met de mauwende dieren op de tafel.
Ik zit op een camping stoel met de benen op een kruk
de poezen te aaien.
De bui drijft eindelijk voorbij.
De zondvloed op het grondzeil stopt.
Ik bekijk de nattigheid, zie dat het één groot voordeel heeft.
Het grondzeil is nog nooit zo schoon geweest.
donderdag 29 september 2011
Schrijven
Deze zomer zijn alle goede voornemens om te schrijven in rook opgegaan.
Ik had al een onderwerp bedacht en enkele aantekeningen gemaakt. Maar ik werd onverwacht op een geniepige manier overvallen door een lange rij vals grijnzende wezens die me dwongen de hele dag te werken. De stofzuiger stond in de hoek hysterisch te grommen en te gillen, de emmer met de zemenlap trilde en stampte driftig op de plank, zelfs de strijkplank schopte met zijn kromme poten tegen de binnenkant van de kastdeur. Het stoomstrijkijzer dat er onder stond floot en siste als een gillende stoomlokomotief.
Ze waren allemaal opgestookt door die vals grijnzende wezzens: de Faken.
Ik kon het niet negeren. Ik moest aan de slag om die beide opjutters de mond te snoeren. Ik poetste, zoog, sopte en kookte, sjouwde door huis en tuin met gereedschap en deed boodschappen in de super.
Na enkele weken voelde ik me als een oververmoeid, leeg sloof, die alleen bewoog met behulp van een aandrijfmotortje.
Langzamerhand besefte ik waarmee ik bezig was. De knop in mijn hoofd ging om.
Ik wilde toch gaan schrijven? Ik pakte mijn schrijfblok, zocht met een mok koffie een plekje in de tuin. De zon kwam en ging en zorgde voor een mooi schouwspel van licht en schaduw.
Ik bekeek de aantekeningen op het papier. Zeeuwse babbelaars, Arnhemse meisjes, bossche bollen en boerenjongens stond er. Waarover wilde ik schrijven, drie maanden geleden?
Flarden van een verhaal kwamen boven drijven, maar ik kreeg geen woord op papier.
O, help, ik was totaal schrijfblut en stijf geblokt.
Ontgoocheld staarde ik uren naar de vogels, de tanende groei en bloei in de tuin. Ik staarde naar het lege papier en de rustende pen.
Toen ging de bel.
Ik had al een onderwerp bedacht en enkele aantekeningen gemaakt. Maar ik werd onverwacht op een geniepige manier overvallen door een lange rij vals grijnzende wezens die me dwongen de hele dag te werken. De stofzuiger stond in de hoek hysterisch te grommen en te gillen, de emmer met de zemenlap trilde en stampte driftig op de plank, zelfs de strijkplank schopte met zijn kromme poten tegen de binnenkant van de kastdeur. Het stoomstrijkijzer dat er onder stond floot en siste als een gillende stoomlokomotief.
Ze waren allemaal opgestookt door die vals grijnzende wezzens: de Faken.
Ik kon het niet negeren. Ik moest aan de slag om die beide opjutters de mond te snoeren. Ik poetste, zoog, sopte en kookte, sjouwde door huis en tuin met gereedschap en deed boodschappen in de super.
Na enkele weken voelde ik me als een oververmoeid, leeg sloof, die alleen bewoog met behulp van een aandrijfmotortje.
Langzamerhand besefte ik waarmee ik bezig was. De knop in mijn hoofd ging om.
Ik wilde toch gaan schrijven? Ik pakte mijn schrijfblok, zocht met een mok koffie een plekje in de tuin. De zon kwam en ging en zorgde voor een mooi schouwspel van licht en schaduw.
Ik bekeek de aantekeningen op het papier. Zeeuwse babbelaars, Arnhemse meisjes, bossche bollen en boerenjongens stond er. Waarover wilde ik schrijven, drie maanden geleden?
Flarden van een verhaal kwamen boven drijven, maar ik kreeg geen woord op papier.
O, help, ik was totaal schrijfblut en stijf geblokt.
Ontgoocheld staarde ik uren naar de vogels, de tanende groei en bloei in de tuin. Ik staarde naar het lege papier en de rustende pen.
Toen ging de bel.
donderdag 14 juli 2011
De Poesjes
DE POESJES
Vol bewondering kijken drie paar poesjes naar hun zusje die net over de rand van de doos gekropen is om de wereld te verkennen. Je ziet ze denken hoe durft ze. Hoe heeft ze dat voor elkaar gekregen.
Ze is de kleinste en misschien de lenigste.
Ze gaat op zoek, de kamer door. Ze weet nog niet zo goed de weg. De laminaatvloer is glad ze glijd steeds uit. De andere drie kleintje kijken angstig om zich heen, waar is moeder?
Maar het kleine zusje loopt voorzichtig door de kamer.
Hier en daar haar kopje stotend tegen de tafel poot.
Drie weken oud is ze, haar oogjes zijn nog maar net open. Maar ze is ondernemend.
Lenig tippelt ze verder. wat een vrijheid ineens. Ze kijkt nog eens een keer naar de doos naar haar broertjes en zusje. Wat is ze eigenwijs. Ze dwaalt verder en verder.
Ze ontdekt steeds meer. Een klein balletje,een knikker, een schoenveter in een schoen.
Ze gaat de wereld ontdekken. Maar dan wil ze weer terug, ze ziet haar veilige nest niet meer.
Dan raakt ze in paniek, ze piept en piept, dat hoort moeder poes ze komt op een drafje aan lopen.
Ze hield haar al een poosje in de gaten.
Ze gaat met haar poot het kleintje weer terug sturen, maar als ze dan bij de doos is kan ze er niet inklimmen ze is te moe, maar geen zorg moeder pakt de kleine voorzichtig bij haar nekvel en tilt haar in de doos. Ze gaat er zelf ook in liggen en laat haar kindertjes drinken.
Met de buikjes vol vallen ze dat in een diepe slaap. Moeder poes verlaat voorzichtig de doos en gaat een luchtje scheppen. Het kleine poesje haar pootjes gaan in haar slaap heen en weer, zou ze dromen van een nieuw avontuur?
Duotsje
Vol bewondering kijken drie paar poesjes naar hun zusje die net over de rand van de doos gekropen is om de wereld te verkennen. Je ziet ze denken hoe durft ze. Hoe heeft ze dat voor elkaar gekregen.
Ze is de kleinste en misschien de lenigste.
Ze gaat op zoek, de kamer door. Ze weet nog niet zo goed de weg. De laminaatvloer is glad ze glijd steeds uit. De andere drie kleintje kijken angstig om zich heen, waar is moeder?
Maar het kleine zusje loopt voorzichtig door de kamer.
Hier en daar haar kopje stotend tegen de tafel poot.
Drie weken oud is ze, haar oogjes zijn nog maar net open. Maar ze is ondernemend.
Lenig tippelt ze verder. wat een vrijheid ineens. Ze kijkt nog eens een keer naar de doos naar haar broertjes en zusje. Wat is ze eigenwijs. Ze dwaalt verder en verder.
Ze ontdekt steeds meer. Een klein balletje,een knikker, een schoenveter in een schoen.
Ze gaat de wereld ontdekken. Maar dan wil ze weer terug, ze ziet haar veilige nest niet meer.
Dan raakt ze in paniek, ze piept en piept, dat hoort moeder poes ze komt op een drafje aan lopen.
Ze hield haar al een poosje in de gaten.
Ze gaat met haar poot het kleintje weer terug sturen, maar als ze dan bij de doos is kan ze er niet inklimmen ze is te moe, maar geen zorg moeder pakt de kleine voorzichtig bij haar nekvel en tilt haar in de doos. Ze gaat er zelf ook in liggen en laat haar kindertjes drinken.
Met de buikjes vol vallen ze dat in een diepe slaap. Moeder poes verlaat voorzichtig de doos en gaat een luchtje scheppen. Het kleine poesje haar pootjes gaan in haar slaap heen en weer, zou ze dromen van een nieuw avontuur?
Duotsje
donderdag 30 september 2010
BEESTJES
Wanneer ik s’avonds een vergadering heb gehad, kan ik niet direct naar bed gaan zo ook vanavond.
Ik mag dan altijd nog wel graag even naar Pauw en Witteman kijken. Mijn echtgenoot heeft daar geen belang bij dus die gaat naar bed.
Ik blijf zitten met een goed glas wijn en zak lekker even onderuit.
Bij Pauw & Witteman zat een vrouwelijke hoogleer en bioloog. Zij kwam als laatste aan het woord
Met verbazing heb ik zitten luisteren, zij vertelde dat onze bedden vol beestjes zaten, duizenden beestjes in de matrassen. En als je in bed gaat liggen komen ze op je lichaam en zuigen ze bloed op uit je lichaam, dan gaan ze weer in de matrassen zitten, maar eerst poepen ze nog even.
En die viezeriken bedrijven de liefde in MIJN bed. Zodat ze zich snel vermenigvuldigen.
Duizenden beestjes en ook nog eens duizenden lijkjes en bergen poep. Ze lieten zelfs een filmpje met die beestjes zien, ze kropen door het hele bed zaten op de lichamen om bloed te zuigen brrrrr.
Ik heb er nog nooit zo tegen op gezien om naar bed te gaan. Ik heb het nog een half uur uit kunnen stellen.
Maar ja ik moet toch een keer mijn bed in duiken het valt niet mee om de hele nacht op de stoel te blijven zitten, en morgen weer en overmorgen. Dus toch maar naar bed eerst heb ik goed in de lakens gekeken maar ik zag niks dat kan ook niet, ze zijn zo klein dat je ze niet kunt zien.
Maar daarom zijn er wel. Mijn echtgenoot sliep als een roos maar ja die had het progamma niet gezien. Ik viel wel wat later in slaap dan anders het begon overal te kriebelen.
De mevrouw vertelde ook nog dat er in de hotels nog meer beestjes in de matrassen zaten.
Als ze in een hotel had geslapen ging ze bij thuiskomst eerst in het hok de koffer leeg maken en de was in de wasmachine te stoppen, boven de veertig graden zo zei ze gaan die beestjes dood, ze maakte de koffer goed schoon, want je nam die beestjes mee naar huis ze zitten in je kleren.
Laten wij nou net vorig weekend in een hotel hebben geslapen. En ik moet eerst door het hele huis voor ik bij de wasmachine ben. En de boven kleren heb ik gewoon weer in de kast gehangen.
Ik neem me voor om morgen mijn bed naar buiten te brengen en te luchten, en met de stofzuiger de matras goed schoon te zuigen.
Eigenlijk moet ik dat elke week doen want stel je voor dat er een paar in zijn blijven zitten en dat dan net een mannetje en een vrouwtje zijn, en misschien nog een paar paartjes.
U begrijpt dan zit het binnen een week weer vol beestjes ze vermenigvuldigen zo snel dat er zo weer duizenden zijn. Een bed vol beestjes lijkjes en stront. Nou slaap lekker.
Als ik eindelijk in slaap val droom ik van allemaal beestjes ze vliegen over mijn bed lopen door het huis en worden steeds groter het worden monsters. Gillend word ik wakker ik ga op de rand van het bed zitten en denk morgen dien ik een klacht in bij Pauw & Witteman of ze alstublieft niet weer zulke enge gasten voor de nacht uitnodigen in hun progamma.
Duotsje
Ik mag dan altijd nog wel graag even naar Pauw en Witteman kijken. Mijn echtgenoot heeft daar geen belang bij dus die gaat naar bed.
Ik blijf zitten met een goed glas wijn en zak lekker even onderuit.
Bij Pauw & Witteman zat een vrouwelijke hoogleer en bioloog. Zij kwam als laatste aan het woord
Met verbazing heb ik zitten luisteren, zij vertelde dat onze bedden vol beestjes zaten, duizenden beestjes in de matrassen. En als je in bed gaat liggen komen ze op je lichaam en zuigen ze bloed op uit je lichaam, dan gaan ze weer in de matrassen zitten, maar eerst poepen ze nog even.
En die viezeriken bedrijven de liefde in MIJN bed. Zodat ze zich snel vermenigvuldigen.
Duizenden beestjes en ook nog eens duizenden lijkjes en bergen poep. Ze lieten zelfs een filmpje met die beestjes zien, ze kropen door het hele bed zaten op de lichamen om bloed te zuigen brrrrr.
Ik heb er nog nooit zo tegen op gezien om naar bed te gaan. Ik heb het nog een half uur uit kunnen stellen.
Maar ja ik moet toch een keer mijn bed in duiken het valt niet mee om de hele nacht op de stoel te blijven zitten, en morgen weer en overmorgen. Dus toch maar naar bed eerst heb ik goed in de lakens gekeken maar ik zag niks dat kan ook niet, ze zijn zo klein dat je ze niet kunt zien.
Maar daarom zijn er wel. Mijn echtgenoot sliep als een roos maar ja die had het progamma niet gezien. Ik viel wel wat later in slaap dan anders het begon overal te kriebelen.
De mevrouw vertelde ook nog dat er in de hotels nog meer beestjes in de matrassen zaten.
Als ze in een hotel had geslapen ging ze bij thuiskomst eerst in het hok de koffer leeg maken en de was in de wasmachine te stoppen, boven de veertig graden zo zei ze gaan die beestjes dood, ze maakte de koffer goed schoon, want je nam die beestjes mee naar huis ze zitten in je kleren.
Laten wij nou net vorig weekend in een hotel hebben geslapen. En ik moet eerst door het hele huis voor ik bij de wasmachine ben. En de boven kleren heb ik gewoon weer in de kast gehangen.
Ik neem me voor om morgen mijn bed naar buiten te brengen en te luchten, en met de stofzuiger de matras goed schoon te zuigen.
Eigenlijk moet ik dat elke week doen want stel je voor dat er een paar in zijn blijven zitten en dat dan net een mannetje en een vrouwtje zijn, en misschien nog een paar paartjes.
U begrijpt dan zit het binnen een week weer vol beestjes ze vermenigvuldigen zo snel dat er zo weer duizenden zijn. Een bed vol beestjes lijkjes en stront. Nou slaap lekker.
Als ik eindelijk in slaap val droom ik van allemaal beestjes ze vliegen over mijn bed lopen door het huis en worden steeds groter het worden monsters. Gillend word ik wakker ik ga op de rand van het bed zitten en denk morgen dien ik een klacht in bij Pauw & Witteman of ze alstublieft niet weer zulke enge gasten voor de nacht uitnodigen in hun progamma.
Duotsje
woensdag 8 september 2010
de heide
De heide
De heide purpert
rode en paarse tinten
onder een trillende horizon
hagedissen op een hunebed
smal kronkelt het zandpad naar de verte
de heide purpert
bijen zoem-zoemen
dansen hun lied op de wind
onder een trillende horizon
de late zomeravond
fluistert tussen de struiken
de heide purpert
mijn hart breekt open
gevoelens beroeren mijn zinnen
onder een trillende horizon
melodie in kleur en geur
liefdeslyriek tussen oude keien
de heide purpert
rode en paarse tinten
onder een verstilde horizon
donderdag 19 augustus 2010
Help miin laptop is dronken
Wij hebben een heerlijke vakantie wij zijn erg tevreden met ons plekje op de camping.
Na een mooie fietsdag zitten we lekker uit te rusten bij de tafel in de caravan
Mijn eega begint met zijn logboek op mijn oude laptop te typen.
Ik lees een spannend boek.
Na een poosje heb ik zin in een glas wijn dat hoort er bij vind ik.
Hoe ik het heb gehad, ik zou het niet weten maar op een of andere manier schiet mijn hand uit
Tegen mijn glas wijn.
En hup! de hele inhoud van mijn glas valt leeg op het toetsenbord van mijn laptop.
Wat er toen gebeurde is niet te geloven mijn laptop werd helemaal dronken ,laveloos.
Al zijn letters begonnen te dansen!! na een poosje werd alles zwart.
Wij hebben hem zijn roes maar uit laten slapen.
De volgende dag was het nog erger er was geen beweging meer in te krijgen.
Hij had de geest gegeven. Je zou toch zeggen van een glas wijn hoef je toch niet dood te gaan?
Maar hij schijnbaar wel.
Hij ligt nu begraven bij het oud vuil.
Hij was wel niet veel meer waard maar ja het was wel makkelijk om in de vakantie een logboek te typen op mijn oude laptop. Ik heb inmiddels een spiksplinter nieuwe laptop.
Maar wat denk je, hij vertikt het om met mij te werken soms zit hij totaal vast dan kan ik er geen kant mee uit, of hij gaat niet aan of niet uit.
Ook deze ga ik op de schroothoop begraven weg er mee dat pesten ben ik zat.
Ik heb weer een andere besteld en vraag me af doet hij het of doet hij het niet.
Wat ik toch altijd heb met laptops is mij een raadsel.
Als ze niet ziek zijn gaan ze wel dood.
Duotsje
Na een mooie fietsdag zitten we lekker uit te rusten bij de tafel in de caravan
Mijn eega begint met zijn logboek op mijn oude laptop te typen.
Ik lees een spannend boek.
Na een poosje heb ik zin in een glas wijn dat hoort er bij vind ik.
Hoe ik het heb gehad, ik zou het niet weten maar op een of andere manier schiet mijn hand uit
Tegen mijn glas wijn.
En hup! de hele inhoud van mijn glas valt leeg op het toetsenbord van mijn laptop.
Wat er toen gebeurde is niet te geloven mijn laptop werd helemaal dronken ,laveloos.
Al zijn letters begonnen te dansen!! na een poosje werd alles zwart.
Wij hebben hem zijn roes maar uit laten slapen.
De volgende dag was het nog erger er was geen beweging meer in te krijgen.
Hij had de geest gegeven. Je zou toch zeggen van een glas wijn hoef je toch niet dood te gaan?
Maar hij schijnbaar wel.
Hij ligt nu begraven bij het oud vuil.
Hij was wel niet veel meer waard maar ja het was wel makkelijk om in de vakantie een logboek te typen op mijn oude laptop. Ik heb inmiddels een spiksplinter nieuwe laptop.
Maar wat denk je, hij vertikt het om met mij te werken soms zit hij totaal vast dan kan ik er geen kant mee uit, of hij gaat niet aan of niet uit.
Ook deze ga ik op de schroothoop begraven weg er mee dat pesten ben ik zat.
Ik heb weer een andere besteld en vraag me af doet hij het of doet hij het niet.
Wat ik toch altijd heb met laptops is mij een raadsel.
Als ze niet ziek zijn gaan ze wel dood.
Duotsje
Abonneren op:
Posts (Atom)