bericht plaatsen op inktlap

Blogger heeft het scherm waarop je stukjes intypt iets veranderd. Daarom hier even een aangepaste handleiding.

ZELF EEN BERICHT PLAATSEN OP HET BLOG

Ga naar http://inktlap.blogspot.com/

- Je ziet bovenaan een donkerblauw balkje waarin staat: Aanmelden.

- Als je daarop klikt, krijg je een schermpje waarop staat: aanmelden met uw Google-account.
- In het vakje "E-mailadres" vul je ons e-mailadres in.
In het vakje "wachtwoord" vul je ons wachtwoord in.

- Dan krijg je een scherm waar boven staat: blogs van inktlap.

- Als je klikt op het oranje knopje met het potloodje krijg je een schermpje waar je je verhaal kunt intypen. In het vakje "titel plaatsen" typ je de titel van het stukje, in het grote vak de rest van het verhaal.
- Als je klaar bent, klik je op " publiceren."

- Dan krijg je een scherm waarop alle stukjes van het blog staan weergegeven.

- Door op "Blog weergeven" of "Bericht weergeven" te klikken, kun je zien hoe je bericht er nu opstaat.
- Het nieuwe bericht komt altijd boven het oudere bericht.
- Een goede raad: typ je stuk eerst als een word-document.
Daarna kun je het kopiëren en 'plakken' in het grote vak.
Dit kun je het gemakkelijkst doen door je tekst te selecteren door tegelijk op Ctrl en A te drukken (A=Alles).
Dan druk je op Ctrl en C (C=Copy=kopiëren)
Dan ga je naar het blogvak.
Dan druk je op Ctrl en V en dan staat je hele tekst daar! (Vergeet niet om de titel in het titelvak te typen.)
Zo kun je je tekst niet kwijtraken en kan er nix misgaan.

- Zet altijd je naam (of pseudoniem) onder je bericht. Zet je naam ook in het vakje "Labels" (rechts naast het grote vak waarin je getypt hebt). Dan kun je met 1 klik al jouw berichten terugvinden.

PLAATJE ERBIJ?

- Als je een plaatje wilt toevoegen, klik je op het plaatje (tweede van rechts) direct boven het grote vak.
- Dan opent er een apart scherm. Daar kun je in het lege vakje (naast "bladeren") het plaatje op je computer opzoeken.
- Je kunt kiezen of je het plaatje boven of naast de tekst wilt hebben. Klik dan op "afbeelding uploaden" (dat duurt even). Als het klaar is, klik je op "bericht publiceren".

MISGEGAAN?

- Als je je bericht hebt geplaatst, en je ziet nog fouten, dan kun je op het potloodje onder je bericht klikken. Dan krijg je weer het scherm met het tekstvak, en kun je fouten verbeteren.
- Als je het hele bericht wilt verwijderen, klik je op "berichten bewerken" (vlak boven de titelbalk).
- Dan krijg je een lijst met alle berichten die er op het blog staan.
- Klik op het woord "verwijderen" dat onder de titel van je bericht staat, en dan wordt je nogmaals gevraagd of je het wilt verwijderen en Ja! Dan is het weg.

REAGEREN?

- Wil je reageren op een blog-bericht? De instellingen zijn zo, dat iedereen kan reageren.
- Als je klikt op de link onder het bericht waar staat "0 reacties" dan krijg je het schermpje waarin je je reactie kunt typen.
- Hij vraagt: "Kies een profiel." Als je niet ingelogd bent, kun je gewoon reageren als "anoniem."
- Als je je reactie hebt getypt, klik je op "reactie plaatsen". Dan krijg je nog een schermpje met een kronkelwoord. Daarvan moet je de letters overtypen, en dan komt je reactie er te staan.
- Het is wel leuk als je je naam bij je reactie vermeldt.

mijn vriend

Hebt u ook zo'n vriend? Die je soms mateloos irriteerd. Die je wakker maakt als je wilt slapen en je stoort als je druk bezig bent. Ik heb een haatliefde verhouding met mijn vriend. De ene keer kan ik hem niet missen en de andere keer zou ik hem het liefst onder in een la gooien.
Mijn vriend is wel altijd klaar om contact te maken met anderen. Hij wekt mij en ik weet zeker dat ik op tijd kom als ik zijn stem hoor.
Tot die ene keer dat ik naar de wc moest. mijn vriend zat in mijn zak, daar zat hij altijd. Plotseling viel hij met een plons in de toiletpot. Daar ging mijn vriend. Hij knipoogde onder water en was toen uit. Definitief. Een trouwe vriend was er niet meer. Het was over met de liefde.
Ik heb nu een andere vriend. Hij is veel ouder en al een beetje versleten. Maar dat geeft niets. Ook uit deze vriendschap kan iets mooi's voortkomen.
Wij samen, ik en mijn telefoon.

Regen

Eindelijk regen.
Hoopvol luister ik naar de verkoelende druppels.
Een fikse bui, daar snak ik naar.
Zet het door?
Tik, tik, tik.
Dikke druppels sissen de hitte van de tent.
Sneller klinkt het ritme van een verkoelende bui,
plenst in het gras waar een plas blijft staan.
Een groeiende sompige plas.
Hij nadert met sluipende natte vingers
en grijpt het grondzeil.
Snel trek ik het omhoog,
ook er onder lopen de kuiltjes vol.
Onverwacht stroomt het water
als een brede rivier
de tent binnen.
Kolkt en schuimt
vrolijk rond de camping stoelen,
langs de kattenmand met twee angstige poezen.
Ze houden niet van water.
Vlug zet ik de mand met de mauwende dieren op de tafel.
Ik zit op een camping stoel met de benen op een kruk
de poezen te aaien.
De bui drijft eindelijk voorbij.
De zondvloed op het grondzeil stopt.
Ik bekijk de nattigheid, zie dat het één groot voordeel heeft.
Het grondzeil is nog nooit zo schoon geweest.

Schrijven

Deze zomer zijn alle goede voornemens om te schrijven in rook opgegaan.
Ik had al een onderwerp bedacht en enkele aantekeningen gemaakt. Maar ik werd onverwacht op een geniepige manier overvallen door een lange rij vals grijnzende wezens die me dwongen de hele dag te werken. De stofzuiger stond in de hoek hysterisch te grommen en te gillen, de emmer met de zemenlap trilde en stampte driftig op de plank, zelfs de strijkplank schopte met zijn kromme poten tegen de binnenkant van de kastdeur. Het stoomstrijkijzer dat er onder stond floot en siste als een gillende stoomlokomotief.
Ze waren allemaal opgestookt door die vals grijnzende wezzens: de Faken.
Ik kon het niet negeren. Ik moest aan de slag om die beide opjutters de mond te snoeren. Ik poetste, zoog, sopte en kookte, sjouwde door huis en tuin met gereedschap en deed boodschappen in de super.
Na enkele weken voelde ik me als een oververmoeid, leeg sloof, die alleen bewoog met behulp van een aandrijfmotortje.
Langzamerhand besefte ik waarmee ik bezig was. De knop in mijn hoofd ging om.
Ik wilde toch gaan schrijven? Ik pakte mijn schrijfblok, zocht met een mok koffie een plekje in de tuin. De zon kwam en ging en zorgde voor een mooi schouwspel van licht en schaduw.
Ik bekeek de aantekeningen op het papier. Zeeuwse babbelaars, Arnhemse meisjes, bossche bollen en boerenjongens stond er. Waarover wilde ik schrijven, drie maanden geleden?
Flarden van een verhaal kwamen boven drijven, maar ik kreeg geen woord op papier.
O, help, ik was totaal schrijfblut en stijf geblokt.
Ontgoocheld staarde ik uren naar de vogels, de tanende groei en bloei in de tuin. Ik staarde naar het lege papier en de rustende pen.
Toen ging de bel.

De Poesjes

DE POESJES
Vol bewondering kijken drie paar poesjes naar hun zusje die net over de rand van de doos gekropen is om de wereld te verkennen. Je ziet ze denken hoe durft ze. Hoe heeft ze dat voor elkaar gekregen.
Ze is de kleinste en misschien de lenigste.
Ze gaat op zoek, de kamer door. Ze weet nog niet zo goed de weg. De laminaatvloer is glad ze glijd steeds uit. De andere drie kleintje kijken angstig om zich heen, waar is moeder?
Maar het kleine zusje loopt voorzichtig door de kamer.
Hier en daar haar kopje stotend tegen de tafel poot.
Drie weken oud is ze, haar oogjes zijn nog maar net open. Maar ze is ondernemend.
Lenig tippelt ze verder. wat een vrijheid ineens. Ze kijkt nog eens een keer naar de doos naar haar broertjes en zusje. Wat is ze eigenwijs. Ze dwaalt verder en verder.
Ze ontdekt steeds meer. Een klein balletje,een knikker, een schoenveter in een schoen.
Ze gaat de wereld ontdekken. Maar dan wil ze weer terug, ze ziet haar veilige nest niet meer.
Dan raakt ze in paniek, ze piept en piept, dat hoort moeder poes ze komt op een drafje aan lopen.
Ze hield haar al een poosje in de gaten.
Ze gaat met haar poot het kleintje weer terug sturen, maar als ze dan bij de doos is kan ze er niet inklimmen ze is te moe, maar geen zorg moeder pakt de kleine voorzichtig bij haar nekvel en tilt haar in de doos. Ze gaat er zelf ook in liggen en laat haar kindertjes drinken.
Met de buikjes vol vallen ze dat in een diepe slaap. Moeder poes verlaat voorzichtig de doos en gaat een luchtje scheppen. Het kleine poesje haar pootjes gaan in haar slaap heen en weer, zou ze dromen van een nieuw avontuur?
Duotsje

De poesjes

BEESTJES

Wanneer ik s’avonds een vergadering heb gehad, kan ik niet direct naar bed gaan zo ook vanavond.
Ik mag dan altijd nog wel graag even naar Pauw en Witteman kijken. Mijn echtgenoot heeft daar geen belang bij dus die gaat naar bed.
Ik blijf zitten met een goed glas wijn en zak lekker even onderuit.
Bij Pauw & Witteman zat een vrouwelijke hoogleer en bioloog. Zij kwam als laatste aan het woord
Met verbazing heb ik zitten luisteren, zij vertelde dat onze bedden vol beestjes zaten, duizenden beestjes in de matrassen. En als je in bed gaat liggen komen ze op je lichaam en zuigen ze bloed op uit je lichaam, dan gaan ze weer in de matrassen zitten, maar eerst poepen ze nog even.
En die viezeriken bedrijven de liefde in MIJN bed. Zodat ze zich snel vermenigvuldigen.
Duizenden beestjes en ook nog eens duizenden lijkjes en bergen poep. Ze lieten zelfs een filmpje met die beestjes zien, ze kropen door het hele bed zaten op de lichamen om bloed te zuigen brrrrr.
Ik heb er nog nooit zo tegen op gezien om naar bed te gaan. Ik heb het nog een half uur uit kunnen stellen.
Maar ja ik moet toch een keer mijn bed in duiken het valt niet mee om de hele nacht op de stoel te blijven zitten, en morgen weer en overmorgen. Dus toch maar naar bed eerst heb ik goed in de lakens gekeken maar ik zag niks dat kan ook niet, ze zijn zo klein dat je ze niet kunt zien.
Maar daarom zijn er wel. Mijn echtgenoot sliep als een roos maar ja die had het progamma niet gezien. Ik viel wel wat later in slaap dan anders het begon overal te kriebelen.
De mevrouw vertelde ook nog dat er in de hotels nog meer beestjes in de matrassen zaten.
Als ze in een hotel had geslapen ging ze bij thuiskomst eerst in het hok de koffer leeg maken en de was in de wasmachine te stoppen, boven de veertig graden zo zei ze gaan die beestjes dood, ze maakte de koffer goed schoon, want je nam die beestjes mee naar huis ze zitten in je kleren.
Laten wij nou net vorig weekend in een hotel hebben geslapen. En ik moet eerst door het hele huis voor ik bij de wasmachine ben. En de boven kleren heb ik gewoon weer in de kast gehangen.
Ik neem me voor om morgen mijn bed naar buiten te brengen en te luchten, en met de stofzuiger de matras goed schoon te zuigen.
Eigenlijk moet ik dat elke week doen want stel je voor dat er een paar in zijn blijven zitten en dat dan net een mannetje en een vrouwtje zijn, en misschien nog een paar paartjes.
U begrijpt dan zit het binnen een week weer vol beestjes ze vermenigvuldigen zo snel dat er zo weer duizenden zijn. Een bed vol beestjes lijkjes en stront. Nou slaap lekker.
Als ik eindelijk in slaap val droom ik van allemaal beestjes ze vliegen over mijn bed lopen door het huis en worden steeds groter het worden monsters. Gillend word ik wakker ik ga op de rand van het bed zitten en denk morgen dien ik een klacht in bij Pauw & Witteman of ze alstublieft niet weer zulke enge gasten voor de nacht uitnodigen in hun progamma.

Duotsje

de heide

De heide
De heide purpert
rode en paarse tinten
onder een trillende horizon
hagedissen op een hunebed
smal kronkelt het zandpad naar de verte
de heide purpert
bijen zoem-zoemen
dansen hun lied op de wind
onder een trillende horizon
de late zomeravond
fluistert tussen de struiken
de heide purpert
mijn hart breekt open
gevoelens beroeren mijn zinnen
onder een trillende horizon
melodie in kleur en geur
liefdeslyriek tussen oude keien
de heide purpert
rode en paarse tinten
onder een verstilde horizon

Help miin laptop is dronken

Wij hebben een heerlijke vakantie wij zijn erg tevreden met ons plekje op de camping.
Na een mooie fietsdag zitten we lekker uit te rusten bij de tafel in de caravan
Mijn eega begint met zijn logboek op mijn oude laptop te typen.
Ik lees een spannend boek.
Na een poosje heb ik zin in een glas wijn dat hoort er bij vind ik.
Hoe ik het heb gehad, ik zou het niet weten maar op een of andere manier schiet mijn hand uit
Tegen mijn glas wijn.
En hup! de hele inhoud van mijn glas valt leeg op het toetsenbord van mijn laptop.
Wat er toen gebeurde is niet te geloven mijn laptop werd helemaal dronken ,laveloos.
Al zijn letters begonnen te dansen!! na een poosje werd alles zwart.
Wij hebben hem zijn roes maar uit laten slapen.
De volgende dag was het nog erger er was geen beweging meer in te krijgen.
Hij had de geest gegeven. Je zou toch zeggen van een glas wijn hoef je toch niet dood te gaan?
Maar hij schijnbaar wel.
Hij ligt nu begraven bij het oud vuil.
Hij was wel niet veel meer waard maar ja het was wel makkelijk om in de vakantie een logboek te typen op mijn oude laptop. Ik heb inmiddels een spiksplinter nieuwe laptop.
Maar wat denk je, hij vertikt het om met mij te werken soms zit hij totaal vast dan kan ik er geen kant mee uit, of hij gaat niet aan of niet uit.
Ook deze ga ik op de schroothoop begraven weg er mee dat pesten ben ik zat.
Ik heb weer een andere besteld en vraag me af doet hij het of doet hij het niet.
Wat ik toch altijd heb met laptops is mij een raadsel.
Als ze niet ziek zijn gaan ze wel dood.

Duotsje

haiku's van Alice

Een veer van Heldin
Inspirerende Haiku's
Ik veer overeind.

-------------------

Menig recensent
walst dromen aan flarden
van ballerina's.

-------------------

Regenbui

Regen over zee
Watergordijnen schuiven
de horizon dicht.

-------------------

Dûnsje

Oan de waskline
dûnsje beppe har hoazen
de skotse treie.

theelepeltjes

jij spaarde ze, wij
dachten aan je in het land
dat jij nog niet had

theelepeltjes

Twaalf apostelen
roeren grijs gepoetst mijn thee
het evangelie.

schrijfveerhaiku's

dag allemaal,
Een leuke inspirerende manier om de dag met een schrijfmoment te beginnen, is het schrijven van een haiku aan de hand van de schrijfveer van die dag.
De schrijfveer van de dag vind je hier (onderaan de bladzij).
Een haiku is een gedichtje van 3 regels met 5-7-5 lettergrepen. Je kan er heel diepzinnig over doen maar dat hoeft niet!
Hier staan wat voorbeelden van mijn hand, en de eerste inzending van vandaag komt van Alice!
Hella

meer dan 50 jaar geleden

25 september 1958 onze trouwdag.
Ik was al vroeg wakker s’morgens om negen uur had ik een afspraak met de kapper.
Als ik naar buiten kijk zie ik dat het regent, en het waait ook nog behoorlijk.
Er is geen kapper bij ons in het dorp, de dichts bijzijnde kapper is tien kilometer verder op.
De regenjas maar aan en door weer en wind fietsen er zit niks anders op.
Bij de kapper droogden mijn kleren weer wat op. Ik hoopte maar dat wanneer ik klaar was het weer wat beter zou zijn.
Maar helaas de regen kwam met bakken uit de hemel vallen. Onder een boom schuilen hielp ook niet.
Mijn haar was klets nat toen ik thuis kwam ik had net zo goed niet naar de kapper hoeven gaan.
Met een badhanddoek heb ik mijn haar goed droog gewreven, een droger hadden we niet.
Het sluiertje er over heen gedaan , en het zat nog mooi ook.
Toen mijn verloofde mij op kwam halen met de taxie vond hij dat ik er heel mooi uitzag.
Onder weg in de taxie vertelde ik hem van mijn reis naar de kapper hij moest er smakelijk om lachen.
Ook dat nog dacht ik, maar hij zei, er is niets meer van te zien, ik vind dat je er prachtig uitziet.
Toen we in de trouwzaal aankwamen zagen we iets, dat niet te geloven is.
Er stonden vier stoelen vooraan waar dienen die nou voor dacht ik we zijn maar met z’n tweeën.
Wat schetst onze verbazing, daar komt nog een stel aan ze gaan aarzelend naast ons zitten ook zij kijken verbaast totaal vreemde mensen. Hoe bestaat het? We stellen ons aan elkaar voor.
Dit heb ik nog nooit mee gemaakt daarvoor niet en daarna ook nooit weer. Hoe kan dit? Is het een vergissing? De trouwplechtigheid ging gewoon door er werd helemaal geen uitleg gegeven.
En wij hebben er verder ook niks mee gedaan. Het was ook nog wel grappig.
We hadden ook geen fotograaf besteld maar buiten stond er wel een. Hij maakte binnen en buiten allerlei foto’s wij konden ze bij hem bestellen, de hele familie per gezin, stijf in de houding op de trappen op de foto. Toen we ze later bestelden was er een fout gemaakt we kregen tien foto’s van twee tantes die beslist niet met elkaar konden opschieten stijf naast elkaar in witte jassen op de trappen toegestuurd. We konden ze gelukkig nog ruilen. Het foto albumpje was een soort harmonica geval, met zwart,witte, foto’s.
In de kerk zijn geen foto’s gemaakt dat mocht toen nog niet. Het was een dag met storm en wind.
Daardoor konden er veel gasten niet komen op de bruiloft niemand had nog een auto en bussen kwamen s’avonds ook niet in het dorp op de fiets viel ook niet mee met dit weer.
Ondanks dat was het toch nog een mooie bruiloft. Al weet ik er niet eens veel meer van te herinneren. Onze weg is niet altijd over rozen gegaan maar we zijn al 51 jaar gelukkig getrouwd.


Duotsje

Mijn leven als deux-chevauxtje.

Als klein rose deux-chevauxtje werd ik geboren. Wat waren mijn ouders blij met hun toet-toetje.
Ik groeide flink. Toen ik veertien maanden was waggelde ik op m'n vier bandjes rondjes in de tuin.
Och, kijk ons eendje waggelt, riep mijn moeder verrukt. Op m'n vierde kreeg ik de mazelen. Een lelijk gezicht, al die rode vlekken op m'n lak. Vader noemde me plagerig: lelijk eendje. Hij had een extra deken over m'n motorkap gelegd, bang als hij was dat m'n inlaatklep kou zou vatten. De vlekken verdwenen en ik kreeg een stevige wasbeurt.
Kort daarna kreeg ik een grill-ontsteking. Voorzichtig werd ik naar de garage gesleept. Een monteur constateerde dat de bouten geoxideerd en te groot waren. Hij knipte ze er uit met een grote tang. Ik was er akelig van en moest vijf dagen in de garage blijven. Gelukkig knapte ik snel op en mocht weer naar buiten. Met een volle tank reed ik de zon tegemoet. Ik waggelde van plezier, speelde met m'n vriendinnen: Dodge, Austin en Ford.
De oorlog brak uit. De benzine ging op de bon. Ook de olie was haast nergens meer te koop. Door die tekorten raakte ik helemaal ontregeld. M'n inlaatklep was beschadigd en ik moest weer bijna een jaar de garage in. Daar stond ik dan, hoestbui op vier wielen. M'n lak was dof. M'n banden versleten. Het was een nare tijd.
Na een jaar was ik weer beter. Kreeg het Bovag certificaat, nieuwe banden, de lak werd opgepoetst en eindelijk daar reed ik weer vrolijk toeterend door de straten.
Heerlijk die vrijheid. De oorlog was weer voorbij maar daarna heb ik nog even een dipje gehad. Op m'n vijftiende was ik een echte lelijke eend. M'n hele carrosserie was pokdalig en ik verloor olie. Nou daar werd ik knap chagrijnig van.
In die tijd leerde ik een vriend kennen, die Volvo heette. Hij fleurde me helemaal op. We hebben later samen een overeenkomst gesloten en kregen binnen enkele jaren zes volvo-eendjes. Prachtig glimmend rolden ze vlot van de band en toeterden er op los. In de warme zomers trokken we er met zijn allen op uit. Met een paar flessen spa-blauw, tegen oververhitting van de motor en een zonnebril voor m'n koplampen. Ziek ben ik niet meer geweest, gelukkig maar, want ik had m'n handen vol aan die ondernemende toeters.
Toen ik zestig was hebben ze een onderdeel uit mij verwijderd. Dat was versleten en hing tussen m'n banden.
Een paar jaar geleden heb ik negen maanden stilgestaan. Ik was niet ziek, had een mankement. Ze hebben flink aan mij gesleuteld. Monteurs hebben kleine stukjes ijzer uit m'n chassis gebeiteld. Daar zijn ze vijf uren mee bezig geweest. Ik lag vooor pampus want ze hadden m'n tank volgespoten met alcohol.
Toen ik bijkwam zaten er vijfenvijftig krammetjes in m'n motor en drie nietjes in m'n carosserie. Na vijf dagen ben ik op een sleepwagen naar huis gebracht, waar ik opnieuw moest leren op eigen banden te staan. Drie maanden later kreeg ik nieuwe bougies. Die zijn nodig voor verbranding van de brandstof die ik moet innemen. Wat was ik gelukkig. Ik was weer compleet.
Ik ga al vijfenzeventig jaar mee. Niet gek voor een eend.
Vorige week kreeg ik een oproep voor de APK keuring. `'k Vond het zonde van m'n tijd maar heb het toch maar gedaan. De uitslag was heel geruststellend. De katalysatorendie de vuile stoffen afvoeren zijn gezond. In m'n benzinetank hebben ze geen suiker aangetroffen. Bang voor een te hoog octaangehalte hoef ik niet te zijn. Wel is de druk aan de hoge kant. Met een pilletje in de tank is dat ook weer opgelost. Ik ben volledig goed gekeurd en kan nog jaren mee.
Voorlopig ben ik nog niet rijp voor het sloophuis.

Alice

stiftgedicht

Het meisje probeert als jongste solo de wereld rond te zeilen
Ze meldde via de sateliettelefoon in harde wind en hoge golven
dat ze heimwee had naar haar beertje.

Alice
stiftgedicht
LC vrijdag 11 juni 2010
rubriek Buitenland pag. 4

Overheid

Een bonte verzameling
oude rotten en groene blaadjes
jonge slaplantjes
en beloftevolle geraniumstekjes
zullen zich bedienen
van kaasschaaf en hakbijl
om te regeren
met kaasblokjes en bitterballen

Alice

stift-gedicht
L.C. 5 juni 2010
Sneon en Snein pag. 1

ZIEK

Twee dagen is hij weggeweest twee volle dagen mijn grote vriend.
Wat heb ik hem gemist.hij hield er zomaar mee op zuurstof gebrek? ik weet het niet
ik heb hem rechtsreeks naar de specialist gebracht hij moest er meteen maar blijven
voor onderzoek.Ik wist niet wat ik moest beginnen zonder hem.
Elke dag hadden we zo"n leuk contakt hij begreep mij altijd zo goed ik kon ook altijd alles tegen hem zeggen hij werd nooit boos.
Ik hoop zo dat het goed met hem gaat aflopen.Wat moet ik zonder hem beginen?
mensen komen met vragen maar ik kan ze niet beantwoorden ik weet niet hoe het met hem afloopt.Ik loop doelloos rond ik pak de pen en schrijf alles maar op.
Dan gaat de telefoon de specialist beld mij persoonlijk op.
Hij is weer klaar hoor u mag hem komen halen.Wat ben ik blij.
Mijn grote vriend laptop staat weer op zijn oude plekje.Ik ga hem gauw een verhaal vertellen

Duotsje

interview over schrijfcafé

Klik op de afbeelding om de tekst te lezen.

Nonnonsens.

Hoog in het Zevengebergte, langs de Rijn, stond een eeuwenoud klooster met eveneens oude nonnen. Hun reine harten werden vele keren per dag gereinigd met latijnse zangen en gebeden.
Als het klokje klingelde, schuifelden vele voeten met zachte tred door de reine gangen die naar groene zeep en spiritoes geurden, naar de kapel.
Op een dag kreeg de oudste non de gevreesde ziekte nona (slaapziekte). Omdat zwijgen een verplichte orderegel van het kloosterleven was, schreef moeder overste in fraaie letters op het mededelingenbord:
zuster Maria op non-actief wegens nona.
Alle nonnen verschoten van kleur. Dit was ernstig. Ze kregen acuut hoge bloeddruk en trippelden snel naar hun cellen om te bidden, voor zichzelf en zuster Maria.
Moeder overste vroeg, geknield op haar bidstoel, toestemming aan Den Hoge, of een non-combattant (niet-strijdend militair) zuster Maria mocht verplegen. Het was de enige persoon op de wereld die de zeer ernstige ziekte nona kon behandelen. Ze bad of Den Hoge met het inroepen van de wereldse non-combattant David , zijn toorn niet over haar wilde uitstorten.
Daarna verzond zij een bericht per postduif.
De nonnen vastten in hun cellen. Zij kozen voor non-interventie.
Moeder overste waakte de hele nacht bij zuster Maria. De vlam van de kaars bewoog onrustig. Op de kale witte muur dansten duistere schaduwen een dance macabre. Ze huiverde.
De volgende morgen een roffel op de voordeur. Hij was gekomen. Luid pratend begroette hij haar.
Hevig geschokt legde zij de vinger op haar mond. Hij wenste het gebaar niet te begrijpen en verstampte de heilige stilte in de gang toen hij haar volgde naar de cel van zuster Maria.
Het non-conformisme van de man bracht haar in een hyper nerveuze conflict situatie. Ze bekruiste zich vele keren. Haar frustraties rond de man groeiden met de dag en belemmerden haar zich voor te bereiden op de Paas biecht. Wanhopig at ze vele nonnen-fortjes. Vergiftigd door te veel hiervan kroop de zonde in haar. Ze begon te halucineren, verbrak de zwijgplicht en sprak met dubbele tong: Jij non-paschant (hij die zijn Paasplicht niet vervult) non-placet (het behaagt mij niet) tali auxilio (met zulken hulp) haar genezing te bereiken. Met veel onbegrip keek David haar aan. Had hij dat goed verstaan? Zij herhaalde haar woorden met klem. Hij kende geen latijn maar dacht te begrijpen wat ze bedoelde. Teder nam hij zuster Maria in zijn armen en bracht haar naar het altaar in de kapel. Woest besprenkelde hij haar hele lijf met wijwater, streelde haar haren en kuste haar keer op keer. Zuster Maria zuchtte licht en opende haar ogen. Hij glimlachte breed.
Woedend over zo veel wulpse onvoorzichtigheid wierp moeder overste een kindeke Jezus naar zijn kop. Ze gilde luid: ga uit mijn ogen, hoepel op.
Hevig verward en onbegrepen, is hij er tussenuit geknepen.
Uren later kwam zij tot bezinning. Vol berouw zonk zij op haar knieën en bad, omdat het drie uur was, haar none.

't Is nooit meer goed gekomen met die nonnen van smart en pijn.
Een voor één zijn ze verdwenen.
Het klooster werd een ruïne in het Zevengebergte aan de Rijn.

Alice Bakker-de Jong